New Media στην Ελλάδα

Τεκμηρίωση για τα Μέσα Ενημέρωσης με ψηφιακή διανομή (και όχι μόνο…)

Εφημερίδες με προίκα (στις αρχές του περασμένου αιώνα)

[Επίκαιρο κείμενο από το αρχείο του περιοδικού Γαλέρα] Τις παλιές καλές εποχές, οι προσφορές των εφημερίδων ήταν πιο γενναιόδωρες: χάριζαν οικόπεδα και αποκαθιστούσαν νυφούλες!

Ραπτομηχανές, βιβλία, λαχεία, σπίτια, οικόπεδα. Πού μπορούσε να τα βρει κανείς όλα αυτά μαζεμένα στις αρχές του 20ού αιώνα; Η απάντηση, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, είναι στα κουπόνια των εφημερίδων! Βλέπετε, τότε πρωτοεμφανίστηκε στη χώρα μας η πρακτική αυτή τόνωσης της κυκλοφορίας των εφημερίδων.

Εκτός από τα προφανή που επιστρατεύτηκαν ως δώρα για τον σκοπό αυτό (βιβλία και είδη οικιακής χρήσης), γρήγορα ρίχτηκε στη μάχη του ανταγωνισμού ο «βαρύς οπλισμός»: τα χρηματικά ποσά. Έτσι, η «Ακρόπολις» προσφέρει κουπόνια με τα οποία προικοδοτεί κορίτσια, «τις νυφούλες της Ακροπόλεως» και όλες μαζί καθιερώνουν λαχεία. Με τριάντα κουπόνια μπορούσε κανείς να αποκτήσει από τα πρακτορεία εφημερίδων λαχεία, εξασφαλίζοντας, έτσι, την συμμετοχή του σε κλήρωση, η οποία, μάλιστα, γινόταν σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.

Τα χρηματικά ποσά που δίνονταν (ξεχωριστά για την Αττική και ξεχωριστά για την υπόλοιπη Ελλάδα) δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητα: είχαν φτάσει, το 1936, στο ποσό των 250.000 δραχμών!

Η πρακτική αυτή δεν πέρασε βέβαια ασχολίαστη από μία μερίδα του Τύπου που αντιμετώπισε κριτικά το φαινόμενο. Το 1904, ο Στέφανος Γρανίτσας, υπεύθυνος της εφημερίδας «Χρόνος», σημείωνε ειρωνικά: «Οι αναγιγνώσκοντες την ημετέραν οκτασέλιδον εφημερίδα, την ενημερωτέραν και πλουσιωτέραν εις ύλην εκλεκτήν, ειδήσεις εξηκριβωμένας και σοβαράς, εις εικόνας θαυμασίας, τηλεγραφήματα εξ όλων των μεγαλοπόλεων της Ευρώπης κ.λπ. θα ενδύωνται δωρεάν όπως θέλουν εις τα καταστήματα Χρυσικοπούλου, θα τρώγουν εις το “Σπλέντιτ”, θα κοιμούνται εις το ξενοδοχείον της Μ. Βρεττανίας και εκάστην πρωΐαν θα λαμβάνουν εκ του γραφείου μας… 300 δραχμάς».

Ένα χρόνο όμως αργότερα, το 1905, ο «Χρόνος» θα επανεξετάσει τη στάση του και θ’ αρχίσει κι αυτός να προσφέρει στους αναγνώστες του βιβλία και χρηματικά ποσά.

Ιδιαίτερη ώθηση στο φαινόμενο φαίνεται πως έδωσε ο Πέτρος Γιάνναρος (συγκρατήστε το όνομα γιατί θα χρειαστεί στη συνέχεια), εκδότης τής εφημερίδας «Εσπερινή», ο άνθρωπος που στοιχημάτιζε ότι καμία εφημερίδα δεν μπορούσε να φτάσει την κυκλοφορία του.

Το 1930, ο Αλ. Γιάνναρος, γιος του Πέτρου Γιάνναρου, κάνει μέσω της εφημερίδας του μια προσφορά που θα τινάξει κυριολεκτικά την κυκλοφορία στα ύψη: Προσφέρει οικόπεδα με δόσεις! Η πρόσφορά θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία, πολλοί είναι εκείνοι που θα πάρουν οικόπεδα και θα οικήσουν το προάστιο που λέγεται πως θα ονομαστεί Πετρούπολη στη μνήμη τού ιδρυτή της εφημερίδας! Ο Πέτρος Γιάνναρος που λέγαμε.

Οι προσφορές κράτησαν μέχρι τις 19 Αυγούστου 1936, οπότε σύμφωνα με τον Αναγκαστικό Νόμο 23: «Απαγορεύεται εις τε τας ημερησίας εφημερίδας και τα περιοδικά ως και εις πάσαν υπό οιονδήποτε τύπον έκδοσιν εφημερίδος:
α) πάσα δημοσίευσις ή καθ’ οιονδήποτε άλλον τρόπον προκήρυξις περί λαχείου εις είδος ή εις χρήμα και η ενέργεια τοιούτου λαχείου,
β) πάσα άμεσος ή έμμεσος επαγγελία, γινόμενη δια δημοσιεύσεως ή καθ’ οιονδήποτε τρόπον περί παροχής δώρων εις τους αγοραστάς είτε δια κληρώσεως είτε επί τη προσαγωγή αποκομμάτων ή άλλων δελτίων είτε καθ’ οιονδήποτε τρόπον, ως και η δια παντός τεχνάσματος απόδοσις μέρους του αντιτίμου,
γ) πάσα άμεσος ή έμμεσος επαγγελία γινόμενη δια δημοσιεύσεως ή καθ’ οιονδήποτε άλλον τρόπον, περί παροχής οιουδήποτε αντικειμένου, βιβλίου, έστω και αν αύτη δεν αποτελή δώρων και διατίθεται και άνευ δελτίου ή αποκομμάτων».

Τα παραπάνω ίσχυσαν μέχρι τη δεκαετία του ’90.

Μετά ριχτήκαμε πάλι στη μάχη των κουπονιών, των βιβλίων, των πιάτων, των σπιτιών, των CD, των DVD. Ύστερα ήρθαν οι τσόντες…

Written by gr.mme.observer

12 Νοεμβρίου 2009 στις 8:27 μμ

Αρέσει σε %d bloggers: