New Media στην Ελλάδα

Τεκμηρίωση για τα Μέσα Ενημέρωσης με ψηφιακή διανομή (και όχι μόνο…)

Σιωζόπουλος: «Ανεφάρμοστο το αγγελιόσημο στο ίντερνετ»

[άποψη, του Θωμά Σιωζόπουλου, στελέχους του διαδικτυακού b.u. ομίλου Πήγασου] Οι αιτίες που καθιστούν ανεφάρμοστη και αντίθετη σε κάθε λογική , τη διάταξη περί επιβολής αγγελιοσήμου στο Internet είναι πολλές και αυτονόητες.

Δυστυχώς, οι αθάνατες συντεχνίες με την αστείρευτη εφευρετικότητα τους εξακολουθούν να επηρεάζουν με το λάθος τρόπο, ακόμη και κυβερνήσεις που υποτίθεται ότι αντιλαμβάνονται ότι κλειδί για κάθε ανάπτυξη είναι η ενσωμάτωση των τεχνολογικών εξελίξεων και οι καινοτόμες λύσεις και όχι η παρεμπόδιση της προόδου.

Έτσι λοιπόν, προωθούν διατάξεις επέκτασης του αγγελιοσήμου στα Νέα Μέσα όπως το Διαδίκτυο.
Ευτυχώς, το Διαδίκτυο το σώζει και θα το σώζει ο υπερεθνικός χαρακτήρας του και η αληθινή, λόγω τεχνολογίας, δημοκρατική λειτουργιά του και πολυφωνία του.

Επειδή όμως σε αυτή τη χωρά πρέπει να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα, παραθέτουμε τις βασικές αιτίες που καθιστούν ιστορία επιστημονικής φαντασίας κάθε απόπειρα επιβολής παρομοίου ειδικού φόρου στο Διαδίκτυο.

1. Δημιουργία αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των ελληνικών sites με δημιουργία sites δυο ταχυτήτων (με αγγελιόσημο τα sites των παραδοσιακών εκδοτών, χωρίς αγγελιόσημο τα sites των ηλεκτρονικών εκδοτών που αγοράζουν περιεχόμενο ή ανασύρουν αυτόματα χωρίς πρωτογενή παραγωγή).

2. Καταστροφή των ελληνικών sites σε σχέση με τα πολυεθνικά. Ήδη περί το 60% της ελληνικής διαφήμισης δρομολογείται προς τα sites της Google, MSN, Facebook, Yahoo. Μιλάμε για ποσό της τάξης άνω των 40 mln € ετησίως με αυξητικές τάσεις, για τα οποία δεν εισπράττεται τίποτα απ’ το Ελληνικό Δημόσιο (ούτε ΦΠΑ).
Υπάρχουν δε και πολυεθνικά lobbies που προωθούν σε τοπικό επίπεδο χωρών αυτή τη μετανάστευση διαφημιστικής δαπάνης.

3. Η προσπάθεια «εθνικής» περιχαράκωσης ενός κατ’ εξοχήν παγκόσμιου μέσου, με ανεφάρμοστα τοπικής έμπνευσης σαθρά νομοθετήματα θα οδηγήσει στην γελοιοποίηση της κυβέρνησης διότι:
a) Οι υπάρχουσες επιχειρήσεις θα αναζητήσουν έδρα στο εξωτερικό και θα εργάζονται με παρόμοιους των πολυεθνικών όρους.
b) Οι υπάρχουσες τεχνολογίες επιτρέπουν την άμεση διακίνηση περιεχομένου προς τα σημεία δημιουργίας σχετικών ιστοσελίδων και την μετέπειτα διανομή τους σε πραγματικό χρόνο, μέσω συμβάσεων αγοράς περιεχομένου και όχι πρωτογενούς παραγωγής.
c) Η αντίληψη ότι το περιεχόμενο των sites που φέρνει τα διαφημιστικά κοινά, παράγεται 100% από πιστοποιημένους δημοσιογράφους (ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι μηχανισμοί πιστοποίησης) είναι τελείως λανθασμένη. Η παραγωγή διαδικτυακών προϊόντων και οι τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες μειώνουν την ανάγκη συμμετοχής των δημοσιογράφων παραδοσιακών ΜΜΕ , σε ποσοστά χαμηλότερα του 40% στη διαμόρφωση τελικού προϊόντος. Αυτό διότι ζούμε στην εποχή της συμμετοχικής δημοσιογραφίας, της δημοσιογραφίας του πολίτη, της εξαφάνισης των διακρίσεων των ειδικοτήτων (multimedia journalists) και πολλών ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ τεχνολογικής προέλευσης, που κατά κύριο λόγο βρίσκουν την έκφρασή τους στο Internet χωρίς καμία συμμετοχή «επαγγελματιών» δημοσιογράφων, αλλά διάφορων ειδικοτήτων άγνωστων στα παραδοσιακά ΜΜΕ.
Το ίδιο ισχύει και για περιεχόμενο που αγοράζεται και τοποθετείται με αυτοματισμούς από πρακτορεία τοπικά και διεθνή, όπως και δελτία τύπου.
Γίνεται πλέον σαφές ότι ο χώρος της ενημέρωσης παύει να είναι το πλήρως ελεγχόμενο πεδίο των «ιερών αγελάδων» της ελληνικής δημοσιογραφίας.

4. Είναι σαφές ότι στην Ελλάδα, υπάρχει έλλειψη θεσμικού πλαισίου για την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών με τη χρήση τεχνολογιών Internet.
Τα διαδικτυακά ΜΜΕ, διαφέρουν ΡΙΖΙΚΑ από τα παραδοσιακά ΜΜΕ α) σε επίπεδο υλικοτεχνικών υποδομών, β) σε μίξη ειδικοτήτων και επαγγελματικών κατηγοριών, και γ) σε μορφές και είδη διαφήμισης.
Επίσης, είναι η μόνη μορφή ΜΜΕ με υπερεθνικό χαρακτήρα με ότι αυτό συνεπάγεται.
Η προσπάθεια άρα θα έπρεπε να επικεντρώνεται στη σταδιακή δημιουργία του απαραίτητου θεσμικού πλαισίου που θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις της τεχνολογίας και όχι σε επιβολή ανεφάρμοστων ρυθμίσεων προέλευσης παραδοσιακών ΜΜΕ, που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη και γελοιοποιούν τους εμπνευστές τους.

5. Το διαδίκτυο αποτελεί μια από τις ελάχιστες εναπομείνασες περιοχές επιχειρηματικής δραστηριότητας με προοπτική ανάπτυξης.
Δεν αρμόζει στην παρούσα κυβέρνηση η καταδίκη σε ασφυξία και αυτού του κλάδου με επιβολή συντεχνιακών τακτικών που έρχονται από το αμαρτωλό παρελθόν και αντί να καταργηθούν εξ ολοκλήρου, επιμένουν θρασύτατα να απειλούν και το μέλλον αυτής της χώρας.

Θ. ΣΙΩΖΟΠΟΥΛΟΣ

Written by gr.mme.observer

30 Ιουνίου 2010 στις 5:40 μμ

Αναρτήθηκε στις New Media

Tagged with ,

2 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, οι ελληνικές ιστοσελίδες θεωρούν ότι έχουν ανταγωνισμό από τις ξένες διαδικτυακές εφημερίδες. Μόνο και μόνο για αυτή την άποψη, αξίζει να το διαβάσετε.
    Επί της ουσίας όμως, η φορολόγηση μιας διαφήμισης στην πηγή (π.χ. με αγγελιόσημο ή το φόρο του Ν.3801/2009 υπέρ του ΣΕΕ) είναι δικαίωμα μιας χώρας και δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία.
    Αν η προοπτική ανάπτυξης σημαίνει ανασφάλιστους εργαζόμενους (τάχα δημοσιογράφους) των 500 ευρώ, ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.

    etapmme

    1 Ιουλίου 2010 at 8:45 μμ

  2. Δυστυχώς, οι αθάνατες συντεχνίες με την αστείρευτη εφευρετικότητα τους εξακολουθούν να επηρεάζουν με το λάθος τρόπο, ακόμη και κυβερνήσεις που υποτίθεται ότι αντιλαμβάνονται ότι κλειδί για κάθε ανάπτυξη είναι η ενσωμάτωση των τεχνολογικών εξελίξεων και οι καινοτόμες λύσεις και όχι η παρεμπόδιση της προόδου.

    Με απλά λόγια εάν ένας εργαζόμενος του διαδικτυακού ΠΗΓΑΣΟΥ ζητήσει αξιοπρέπεια θα λάβει φραγγέλιο αντι δικαιωμάτων. Θα κατηγορηθεί ότι ζητάει συντεχνιακά δικαιώματα και πάντως κακώς κάνει και επηρεάζει την κυβέρνηση με αιτήματα που παρεμποδίζουν τον εύκολο πλουτισμό όσων επιχειρούν μέσω των τεχνολογικών εξελιξεων. Με άλλες κουβέντες, αφήστε ήσυχους όσους κερδίζουν από την έλλειψη νόμων.

    Έτσι λοιπόν, προωθούν διατάξεις επέκτασης του αγγελιοσήμου στα Νέα Μέσα όπως το Διαδίκτυο.
    Ευτυχώς, το Διαδίκτυο το σώζει και θα το σώζει ο υπερεθνικός χαρακτήρας του και η αληθινή, λόγω τεχνολογίας, δημοκρατική λειτουργιά του και πολυφωνία του. Ο υπερεθνικός χαρακτήρας ωφελεί τη δημοκρατία αφού δεν καταβάλλονται φόροι και εισφορές. Συγχαρητήρια για την άποψή σας.

    Επειδή όμως σε αυτή τη χωρά πρέπει να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα, παραθέτουμε τις βασικές αιτίες που καθιστούν ιστορία επιστημονικής φαντασίας κάθε απόπειρα επιβολής παρομοίου ειδικού φόρου στο Διαδίκτυο.

    1. Δημιουργία αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των ελληνικών sites με δημιουργία sites δυο ταχυτήτων (με αγγελιόσημο τα sites των παραδοσιακών εκδοτών, χωρίς αγγελιόσημο τα sites των ηλεκτρονικών εκδοτών που αγοράζουν περιεχόμενο ή ανασύρουν αυτόματα χωρίς πρωτογενή παραγωγή). Εγκλωβίστηκε λόγω κεκτημένης ταχύτητας σε μια λάθος και ατελή διατύπωση της αποσυρθείσας διάταξης Λοβέρδου ο κυριος Σιωζόπουλος. Προφανώς όλοι πρέπει να πληρώνουν. Ακόμη και οι συναθροιστές. Αλλά αυτά είναι ψιλά γραμματα για να τα ξέρει κανείς υπηρεσιακός παράγοντας σε ένα ελληνικό υπουργείο.

    2. Καταστροφή των ελληνικών sites σε σχέση με τα πολυεθνικά. Ήδη περί το 60% της ελληνικής διαφήμισης δρομολογείται προς τα sites της Google, MSN, Facebook, Yahoo. Μιλάμε για ποσό της τάξης άνω των 40 mln € ετησίως με αυξητικές τάσεις, για τα οποία δεν εισπράττεται τίποτα απ’ το Ελληνικό Δημόσιο (ούτε ΦΠΑ).
    Υπάρχουν δε και πολυεθνικά lobbies που προωθούν σε τοπικό επίπεδο χωρών αυτή τη μετανάστευση διαφημιστικής δαπάνης. Καταρχήν θα πρέπει να ξαναδούν όλοι όσοι τα λένε αυτά τα τιμολόγιά τους. Αυτά που αφορούν αμιγώς στα sites και αυτά που εικονικά παρουσιάζουν μικτές συναλλαγές και με άλλα ΜΜΕ. Το κόστος τους είναι μία μόνο παράμετρος. Η εμπλοκή των media shops είναι μια ακόμη πιο σπουδαία παράμετρος διότι προσθέτει κόστος. Η αυξανόμενη κρατική διαφήμιση στο διαδίκτυο είναι μια Τρίτη παράμετρος που αγνοεί τεχνηέντως όποιος υποστηρίζει ότι ασχολείται σοβαρά με το θέμα. Ας βρεί ο καθένας από αυτούς πόσα χρήματα δαπανούν οι πολιτικοί στα google ads και ας προχωρήσει σε συγκρίσεις. Μία αλήθεια που αποκρύπτεται είναι ότι υπάρχει νόμος του κράτους όπου έχει θεσμοθετήσει και για τα google ads κλπ φόρο για το Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας.

    Όμως όταν κάποιος διαμαρτύρεται ότι του διαφεύγει διαφημιστική δαπάνη 40 εκατομμυρίων, τότε σε πόσα χρήματα απέβλεπε; Γιατί δεν έχει το δικαίωμα ο δημοσιογραφικός κόσμος να απαιτήσει τα 8 εκατομμύρια αγγελιόσημο;

    3. Η προσπάθεια «εθνικής» περιχαράκωσης ενός κατ’ εξοχήν παγκόσμιου μέσου, με ανεφάρμοστα τοπικής έμπνευσης σαθρά νομοθετήματα θα οδηγήσει στην γελοιοποίηση της κυβέρνησης ( προφανώς δεν αφορούν τους δημοσιογράφους τα γραφόμενα διότι συνιστουν απειλή εκβιασμού της κυβερνησης) διότι:
    a) Οι υπάρχουσες επιχειρήσεις θα αναζητήσουν έδρα στο εξωτερικό και θα εργάζονται με παρόμοιους των πολυεθνικών όρους. Επιμένει ο αρθρογράφος να αγνοεί ότι σημασία για το νομοθέτη έχει που γράφεται τι, από ποιους και για ποιους.
    b) Οι υπάρχουσες τεχνολογίες επιτρέπουν την άμεση διακίνηση περιεχομένου προς τα σημεία δημιουργίας σχετικών ιστοσελίδων και την μετέπειτα διανομή τους σε πραγματικό χρόνο, μέσω συμβάσεων αγοράς περιεχομένου και όχι πρωτογενούς παραγωγής. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που προσθέτει επιχειρήματα στην ΠΟΕΣΥ για τις απαραίτητες διορθώσεις στο άρθρο Λοβέρδου.
    c) Η αντίληψη ότι το περιεχόμενο των sites που φέρνει τα διαφημιστικά κοινά, παράγεται 100% από πιστοποιημένους δημοσιογράφους (ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι μηχανισμοί πιστοποίησης) είναι τελείως λανθασμένη. Η παραγωγή διαδικτυακών προϊόντων και οι τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες μειώνουν την ανάγκη συμμετοχής των δημοσιογράφων παραδοσιακών ΜΜΕ , σε ποσοστά χαμηλότερα του 40% στη διαμόρφωση τελικού προϊόντος. Αυτό διότι ζούμε στην εποχή της συμμετοχικής δημοσιογραφίας, της δημοσιογραφίας του πολίτη, της εξαφάνισης των διακρίσεων των ειδικοτήτων (multimedia journalists) και πολλών ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ τεχνολογικής προέλευσης, που κατά κύριο λόγο βρίσκουν την έκφρασή τους στο Internet χωρίς καμία συμμετοχή «επαγγελματιών» δημοσιογράφων, αλλά διάφορων ειδικοτήτων άγνωστων στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Μετά από αυτή την αναφορά όλοι περιμένουν την ασφάλιση του 40% των εργαζομένων στα sites του ΠΗΓΑΣΟΥ στα δημοσιογραφικά ταμεία.
    Το ίδιο ισχύει και για περιεχόμενο που αγοράζεται και τοποθετείται με αυτοματισμούς από πρακτορεία τοπικά και διεθνή, όπως και δελτία τύπου. Αυτό που παρουσιάζεται ως βαθιά γνώση του ζητήματος είναι ένα ακόμη επιχείρημα των δημοσιογράφων που ζητούν ασφάλιση και αγγελιόσημο.
    Γίνεται πλέον σαφές ότι ο χώρος της ενημέρωσης παύει να είναι το πλήρως ελεγχόμενο πεδίο των «ιερών αγελάδων» της ελληνικής δημοσιογραφίας. Πρωτη φορά παγκοσμίως που προτείνεται υπευθύνως το άρμεγμα ιερών αγελάδων της δημοσιογραφίας των 500 ευρω, για να ενισχυθεί το λίπος των ιερών αγελάδων του εκδοτικού χώρου. Αυτά τα λέει ένας όμιλος που ξέρει τι σημαίνει ιερή αγελάδα αφού πληρώνει τεράστια ποσά μισθούς μεγαλοδημοσιογράφων στο MEGA.

    4. Είναι σαφές ότι στην Ελλάδα, υπάρχει έλλειψη θεσμικού πλαισίου για την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών με τη χρήση τεχνολογιών Internet.
    Τα διαδικτυακά ΜΜΕ, διαφέρουν ΡΙΖΙΚΑ από τα παραδοσιακά ΜΜΕ α) σε επίπεδο υλικοτεχνικών υποδομών, β) σε μίξη ειδικοτήτων και επαγγελματικών κατηγοριών, και γ) σε μορφές και είδη διαφήμισης.
    Επίσης, είναι η μόνη μορφή ΜΜΕ με υπερεθνικό χαρακτήρα με ότι αυτό συνεπάγεται.
    Η προσπάθεια άρα θα έπρεπε να επικεντρώνεται στη σταδιακή δημιουργία του απαραίτητου θεσμικού πλαισίου που θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις της τεχνολογίας και όχι σε επιβολή ανεφάρμοστων ρυθμίσεων προέλευσης παραδοσιακών ΜΜΕ, που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη και γελοιοποιούν τους εμπνευστές τους. Το «απαραίτητο» του θεσμικού πλαισίου για την ανάπτυξη των νέων μέσων είναι προφανές αλλά από διαφορετική αφετηρία. Κυρίως λόγω του ότι για τους εκδότες διασφαλίζει το internet κάθετη μείωση του λειτουργικού κόστους. Απλώς ο αρθρογράφος ζητά και τη διατήρηση του μειωμένου μισθολογικού κόστους.

    5. Το διαδίκτυο αποτελεί μια από τις ελάχιστες εναπομείνασες περιοχές επιχειρηματικής δραστηριότητας με προοπτική ανάπτυξης.
    Δεν αρμόζει στην παρούσα κυβέρνηση η καταδίκη σε ασφυξία και αυτού του κλάδου με επιβολή συντεχνιακών τακτικών που έρχονται από το αμαρτωλό παρελθόν και αντί να καταργηθούν εξ ολοκλήρου, επιμένουν θρασύτατα να απειλούν και το μέλλον αυτής της χώρας.

    Απειλείται η χώρα και το μέλλον της από τους δημοσιογράφους που ζητούν τα στοιχειώδη! Καταπληκτικό συμπέρασμα για κάποιους που δεν «είδαν» ότι επι 10 και πλέον χρόνια η χώρα πήγαινε στη χρεωκοπία!

    gr.mme.observer

    4 Ιουλίου 2010 at 9:33 μμ


Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρέσει σε %d bloggers: