New Media στην Ελλάδα

Τεκμηρίωση για τα Μέσα Ενημέρωσης με ψηφιακή διανομή (και όχι μόνο…)

Archive for Οκτώβριος 2010

Stefano Mancuso: The roots of plant intelligence

Ο Stefano Mancuso μεταξύ άλλων, παροτρύνει τους μελετητές δικτύων υπολογιστών να ασχοληθούν και με τη μελέτη του συστήματος ριζών των φυτών… Εξαιρετικό!

(http://www.ted.com/talks/stefano_mancuso_the_roots_of_plant_intelligence.html)

Advertisements

Written by gr.mme.observer

29 Οκτωβρίου 2010 at 10:34 μμ

Δημόσια Διαβούλευση για τα διαδικτυακά ΜΜΕ

[στο opengov.gr] Το Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ανακοίνωσαν την πρόθεση να αναλάβουν πρωτοβουλία δημόσιας διαβούλευσης για τα θέματα, τις δυνατότητες ανάπτυξης, τις ανάγκες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα μέσα διαδικτυακής ενημέρωσης και επικοινωνίας στην Ελλάδα.

Στόχος είναι η διαφάνεια και οι καθαροί κανόνες για τη δημιουργία ενός πλαισίου λειτουργίας και ανάπτυξης των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, τη θεμελίωση της πολυφωνίας, την έννομη σχέση με την πολιτεία και την κοινωνία, την τήρηση της δεοντολογίας και της ελεύθερης έκφρασης.

Η πρόσκληση συμμετοχής απευθύνεται σε κάθε ενδιαφερόμενο, από τον απλό ιδιώτη μέχρι τις επαγγελματικές ενώσεις Μέσων Ενημέρωσης, την ΠΟΕΣΥ και τις Ενώσεις συντακτών.

Όπωσς σημειώνεται στην ανακοίνωση, τις προσεχείς ημέρες θα ανακοινωθεί ο τόπος και ο χρόνος της εναρκτήριας εκδήλωσης της διαβούλευσης. Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να αποστέλλει μέχρι τις 15 Νοεμβρίου τις προτάσεις του για την οργάνωση της διαβούλευσης στην παρακάτω φόρμα. [http://www.opengov.gr/ypes/?p=895]

Written by gr.mme.observer

21 Οκτωβρίου 2010 at 11:22 πμ

Παλιοί παίκτες, νέα κόλπα (…διαβάζοντας Lifo)

[αναδημοσίευση από το Lifo, το editorial του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου] Χαιρόμαστε που καταρρέουν οι εφημερίδες. Όχι άδικα. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες τους υπήρξαν αλαζονικοί και καταχράστηκαν τη δύναμή τους, υποστήριξαν απατεώνες, ξεγέλασαν τον νόμο.

Αλλά δεν βλέπω τι θα μπει στη θέση τους.

Τα μπλογκ; Στην Ελλάδα γέννησαν ορισμένες ενδιαφέρουσες φωνές, που είτε κουράστηκαν, είτε δεν απέκτησαν ποτέ πρωτογενές δημοσιογραφικό νόημα, είτε απορροφήθηκαν από τα παλιά media. Mε αποτέλεσμα να απομείνουν κίτρινοι δημοσιογράφοι να αλωνίζουν το μέσο, για να κάνουν φανερούς ή αφανέρωτους εκβιασμούς. Ούτε καν επηρεαστικά μπλογκ γνώμης δεν δημιουργήθηκαν, όπως της «Huffington Post» και του Daily Kos.

Το Facebook; Αυτό είναι η μοντέρνα αυλή των θαυμάτων. Ζεστό πράγμα, δεν λέω, φέρνει τους ανθρώπους κοντά, αλλά δημοσιογραφία πότε δεν γέννησε.

To Τwitter; Kαλό για εξεγέρσεις, γρήγορες ειδήσεις, μπηχτές και ψιλόβροχο πεζολογίας. Το 90% των ελληνικών tweets είναι για το τι παίζει η τηλεόραση! Η στενογραφία μιας ζωής φτωχών εμπειριών.

Στη λαχτάρα μας να δούμε τα πράγματα να αλλάζουν δεν παραδεχόμαστε ότι τα κορυφαία και πιο δυναμικά δημοσιογραφικά sites του πλανήτη είναι τα… sites των μεγάλων, «παλιών» εφημερίδων: της «Guardian», των «New York Times», του «Spiegel». Και στην Ελλάδα, τα μεγάλα πλήθη, στο «Βήμα», την «Καθημερινή», τη «Ναυτεμπορική» και την «Ελευθεροτυπία» μπαίνουν. Και για να πούμε του στραβού το δίκιο κυρίως σε αυτές διαβάζουμε ακόμα σωστά ελληνικά, απόψεις με ειδικό βάρος (εκτός της αηδούς μικροπολιτικής) – υπάρχει ακόμα λίγο γούστο, γνώση και ρεπορτάζ. Κι αυτά τα sites ξεσκίζονται καθημερινώς από τα χιλιάδες μπλογκ που γράφουν από κάτω το μακρύ τους και το κοντό τους.

Θέλω να πω ότι είτε σε χαρτί είτε σε οθόνες, η δημοσιογραφία εξακολουθεί να ασκείται από οργανισμούς που της αφοσιώνονται – όχι από ελεύθερους σκοπευτές του ίντερνετ. Και το περιεχόμενο εξακολουθεί να είναι ο βασιλιάς -περιεχόμενο σοβαρό, ουσιώδες, ψαγμένο- όχι κρωγμοί, αστειάκια, «εμπειρίες» και «αποκαλύψεις». Μόνο που το περιεχόμενο κοστίζει. Ένα μπλογκ φτιάχνεται σε τρία λεπτά, αλλά γεμίζει με μερόνυχτα εργασίας και αρκετά λεφτά για να το πεις ενημερωτικό. Mε πειρατικό copy/paste και γνώμες για ό,τι πετάει απ’ το παραθύρι του κελιού σου ίσως μια μέρα βγάλεις γκόμενο και το νοίκι σου, αλλά πότε δεν θα ξεθεμελιώσεις τους δεινοσαύρους των media (άσε που το 90% των μπλόγκερ δούλευαν ή δουλεύουν σε αυτούς – αν κρίνουμε από το ότι όταν υπάρχει απεργία δημοσιογράφων, τα ποστ στα μπλογκ πέφτουν στο 10%! – ποστάρουν απ’ τα γραφεία τους!).

Τελικά, ο ψηφιακός τρόπος, μετά το πρώτο θάμπωμα, δεν γέννησε και σπουδαίες αλλαγές, ως προς το ποιος παράγει δημοσιογραφία. Και οι εφημερίδες που κλαίγονται, ουσιαστικά κλαίγονται επειδή βγαίνουν από το βόλεμά τους και καλούνται να φτιάξουν καινούργια επιχειρηματικά μοντέλα, στα οποία το χαρτί ίσως δεν είναι προτεραιότητα. Πάλι αυτές είναι οι πρωταγωνιστές. Δυστυχώς, αν μιλάμε για το «Έθνος», ευτυχώς, αν μιλάμε για την «Guardian».

Καταλήγω: ο τρόπος που μεταδίδεται μια είδηση έχει αλλάξει, αλλά όχι ο τρόπος που παράγεται δημοσιογραφία. Το τελευταίο χρειάζεται λεφτά, γνώση, οργάνωση, διαρκή διαθεσιμότητα. Το περιεχόμενο κοστίζει. Αλλά κι αυτό μπορεί να αλλάξει σύντομα με τo i-pad και τα tabs. Έτσι όπως το κομπιούτερ στο δωμάτιο γέννησε την πρώτη ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια των πολιτών, ίσως η επικυριαρχία του κινητού κομπιούτερ γεννήσει την πρώτη αυτοδιαχειριζόμενη εφημερίδα του πολίτη.

Χλωμό το βλέπω, αλλά μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται.

Written by gr.mme.observer

21 Οκτωβρίου 2010 at 10:00 πμ

Η κρίση των ΜΜΕ δεν έχει ακόμα κορυφωθεί

[προδημοσίευση, από το Marketing Week] Οι απολύσεις, στις οποίες αναγκάζονται να προχωρήσουν πολλά ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης και η ανάγκη αναζήτησης νέων κεφαλαίων σε ένα περιβάλλον στο οποίο τα επιχειρηματικά και τραπεζικά κεφάλαια στο εσωτερικό της χώρας έχουν κυριολεκτικά στερέψει, δεν σηματοδοτούν την κορύφωση του δράματος στον χώρο των ΜΜΕ. Και ο λόγος είναι απλός. Η ελληνική κρίση δεν έχει ακόμα κορυφωθεί.

Η αναγκαστική μείωση των εξωφρενικών δημόσιων ελλειμμάτων, που αποτελεί τον βασικό λόγο της βαθιάς ύφεσης την οποία βιώνουμε σήμερα, βρίσκεται ακόμα στα μισά. Για να φτάσει η οικονομία σε επίπεδο δημοσιονομικά διατηρήσιμο και να αποφύγει οριστικά τη χρεοκοπία, θα χρειαστεί να περάσουν κατ’ ελάχιστον περίπου δύο ακόμα χρόνια, αν το σχέδιο του ΔΝΤ υλοποιηθεί ικανοποιητικά. Με δεδομένο ότι η διαφήμιση αποτελεί πρόδρομη μεταβλητή, μπορεί κανείς στην καλύτερη περίπτωση να ελπίζει ότι κάποια στιγμή το 2012, αν όλα πάνε καλά θα μπορέσει να δει τα έσοδά του να αρχίσουν να βελτιώνονται. Αν για λόγους πολιτικούς η κυβέρνηση ανακόψει την ένταση της προσπάθειας (ή χάσει την εξουσία), θα έχουμε στην καλύτερη περίπτωση αναβολή της εξόδου από το πιο σκοτεινό μέρος του τούνελ και στη χειρότερη περίπτωση, δραματικές οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Στο περιβάλλον αυτό συνεχίζουν να υπάρχουν στη χώρα πολύ περισσότερα Μέσα Ενημέρωσης (και μεταξύ των μεγάλων ΜΜΕ πολύ πολυτελέστερα στελεχωμένα ΜΜΕ), από όσα οποιαδήποτε ορθολογική οικονομική λογική δικαιολογεί. Ταυτόχρονα οι εξελίξεις στην ηλεκτρονική διακίνηση της πληροφορίας και της ψυχαγωγίας, που αποτελούν ούτως ή άλλως βασική και διεθνώς αξεπέραστη πρόκληση για τα παραδοσιακά ΜΜΕ, συνεχίζονται αν δεν επιταχύνονται κιόλας. Εικόνα, video, ήχος και κείμενα γίνονται όλο και πιο εύκολα προσβάσιμα σε όλο και μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού. Οι Έλληνες, πιεσμένοι από την κρίση ανακαλύπτουν τα πλεονεκτήματα του Διαδικτύου ως πρακτικού Μέσου αύξησης της προσωπικής τους παραγωγικότητας ή μείωσης του δικού τους προσωπικού κόστους ψυχαγωγίας.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by gr.mme.observer

15 Οκτωβρίου 2010 at 11:27 μμ

Algorithmic layout

Μια ματιά στο (κοντινό) μέλλον της σελιδοποίησης των (διαδικτυακών) ειδήσεων, από το blog yelvington.com: **

«Ever since we began using computers to handle news — which is probably a lot longer than you think — there has been a notion of automating the processes of laying out pages. Long before InDesign, long before Quark, long before Pagemaker there were attempts to apply algorithms to news, to sort and arrange and place items on pages without humans driving every detail of the process.

Some of them were pretty naive. Somewhere in a dusty corner of my memory, probably from the late 1970s or early 1980s, is the voice of an indignant editor reacting to some computer geek’s assumption that longer stories were more important than short ones, so story length could be used to determine layouts.

News judgment is far more complex than that, of course. But let’s be honest: It’s not infinitely complex, and any news editor knows that there are predictable patterns that handle most page layout.

On the Web, we’ve embraced algorithmic layout from the earliest days. We use templates. We flow content into a limited number of highly formatted containers. We’re so automated that the very possibility of overriding standard designs becomes a revolutionary act.

As print continues to decline (and make no mistake: it will), you’re going to see a collision between these two worlds.

Print designers want total control over arbitrary layout. The makers of tools for print designers — especially Adobe — will be trying to cram their toolkit into digital bottles. Adobe’s plan for the iPad was to use InDesign for page layout, generating Flash components that would be compiled into a downloadable app. Now that Apple has killed Flash on the iPad, magazine designers are making iPad «applications» that are really collections of giant JPG files generated by print tools.

Image files! No wonder the apps are so huge. It’s like a flashback to the mid-1990s, when the New York Times homepage on the Web was one big GIF file.

Here’s my prediction: Algorithmic layout is going to win. The economics are brutal and they will decide.

We already have Gannett moving its newspaper layout work to central «Production Centers» — hospices for print. My friends in the visual journalism community hate hate hate this. I understand why. I laid out newspaper pages for years. Decoupling product construction from reporting and editing the news is not something to celebrate. But I also understand the economic drivers behind it.

The entities formerly known as newsrooms — Gannett calls them «Information Centers» — will oddly enough be more closely coupled to their websites than their print products. Their world will be inverted. They will be paying more attention to metadata — classification, tagging, geocoding, the elements of the semantic Web.

When you do this right, you create the conditions necessary for efficient algorithmic construction of a broad set of products tailored for specific situations. Web pages. Apps for the iPad. Mobile services. Microzoned products, defined by geography or interest or the user’s current status, delivered via electronic or even print processes, but «finished» with fairly little human involvement in the «pages» that are consumed.

None of this suggests that visual journalists aren’t important, or that design isn’t part of storytelling. But we need to be much more judicious about where and how we expend these resources. As I’ve often said, a well-designed system allows the human override of default behaviors, but does not require human intervention. Focus your design energies where they will pay off. That’s the best outcome we can hope to see from the collision of these approaches.

yelvington’s blog by yelvington on August 5, 2010 – 10:41am

Written by gr.mme.observer

10 Οκτωβρίου 2010 at 12:21 μμ

Αναρτήθηκε στις ιστορίες από το αρχείο, New Media

Αρέσει σε %d bloggers: