New Media στην Ελλάδα

Τεκμηρίωση για τα Μέσα Ενημέρωσης με ψηφιακή διανομή (και όχι μόνο…)

Posts Tagged ‘αγγελιόσημο

Εναρμόνιση αγγελιοσήμου…

Παραπολιτικό σχόλιο, από την «Εφημερίδα των Συντακτών»:

Την παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Βασιλόπουλου «Πρότυπα στα ΜΜΕ – Εχουν νόημα;» διάλεξε ο αντιπρόεδρος της Ενωσης Εκδοτών Διαδικτύου, Θωμάς Σιωζόπουλος, για να διαμαρτυρηθεί κατά της επέκτασης του αγγελιόσημου στο Διαδίκτυο. Η απάντηση ήρθε από τον γενικό γραμματέα συντονισμού του κυβερνητικού έργου, Χριστόφορο Βερναρδάκη, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν είναι φόρος στο Ιnternet, αφορά τη διαφήμιση στα ΜΜΕ που διανέμονται μέσω Διαδικτύου και εναρμονίζει την εργοδοτική εισφορά, όπως πληρώνουν και οι υπόλοιποι εκδότες.​

Γ.Μ.

Advertisements

Written by gr.mme.observer

7 Μαΐου 2015 at 2:53 μμ

Αναρτήθηκε στις New Media

Tagged with ,

Ψηφιακά MME και εργασιακός μεσαίωνας

20140129paremvasi_gpl_imeridanewmediaΠαρέμβαση στον διάλογο για τα ψηφιακά ΜΜΕ και στην ημερίδα της ΕΣΠΗΤ που φιλοξενείται σήμερα στις 6:00 το απόγευμα στο αμφιθέατρο της ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20

Το 2005 κάποιες Ενώσεις ούτε καν ήθελαν να ακούσουν για ασφάλιση στο διαδίκτυο και ρύθμιση των στρεβλώσεων που παρουσιάζονταν από τότε. Το εφιαλτικό τοπίο που κληρονομήσαμε από την τότε ολιγωρία έχει περιγραφεί -δεν επεκτείνομαι λόγω χρόνου. Απλά επισημαίνω ότι σήμερα, με τη καθολική παραδοχή της σημασίας και κρισιμότητας του θέματος, θεωρούμε ότι είμαστε σε καλύτερη θέση και κοντύτερα στην λύση του.

Είμαστε όμως; Δηλαδή, ξεπεράσαμε τους συντεχνιασμούς και απαλλαγήκαμε από τους στρεψοδίκες οι οποίοι στο παρελθόν μανιασμένα τορπίλισαν κάθε απόπειρα ρύθμισης του κορυφαίου θέματος για τον κλάδο; Θυμίζω ότι το 2005 κατατέθηκε για πρώτη φορά για το θέμα ερώτηση στη Βουλή από τον τότε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Φώτη Κουβέλη και η απάντηση του δημοσιογράφου υπουργού Εργασίας Πάνου Παναγιωτόπουλου, ήταν ότι έπρεπε να αποφανθούν οι Γενικές Γραμματείες ποια είναι τα «διαδικτυακά» ΜΜΕ και με ποια κριτήρια χαρακτηρίζονται.

Οι διοικήσεις των σωματείων ΜΜΕ σπατάλησαν τρία χρόνια σε κλαδική αμπελοφιλοσοφία, αν το διαδίκτυο είναι ή δεν είναι ΜΜΕ, αν θέλουμε και πόσες γνωμοδοτήσεις και αναλογιστικές μελέτες, αν θα καλυφθούν ασφαλιστικά τα «μπλοκάκια» ή μόνο οι μισθωτοί, αν θα καλυφθούν οι τεχνικοί (κάποιοι θα θυμάστε την συζήτηση για τα… κομμωτήρια), λίγο πριν τα σαρώσει όλα, ασφαλιστικό και εργασιακά, η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά. χαθήκαμε στα πολλά μέτωπα που κάποιοι επιμένουν να ανοίγουν στις κρίσιμες στιγμές και τα βάναυσα αποτελέσματα που γευόμαστε τώρα.

Τι έχουμε κερδίσει από τότε και πώς θα το εκμεταλλευτούμε; Σας θυμίζω ακόμα:

Το 2009 ο νομικός σύμβουλος της ΠΟΕΣΥ Τάσος Πετρόπουλος ξεκαθαρίζει με γνωμοδότηση ότι το διαδίκτυο είναι τρόπος διανομής ΜΜΕ και όχι νέου τύπου ΜΜΕ. Στο ίδιο πνεύμα επιμένει και το πόρισμα της επιτροπής «Νέων Μέσων» της ΠΟΕΣΥ που είχε δημιουργήσει η νέα συμμαχική διοίκηση της ΠΟΕΣΥ με πρόεδρο τον Βασίλη Μουλόπουλο (στην επιτροπή συμμετέχουν ο Σταμάτης Νικολόπουλος, ο Βασίλης Βασιλόπουλος, η Νατάσσα Μποζίνη και ο Γιάννης Μπαζαίος) -επίκαιρο και σήμερα, με το οποίο αποκαλύπτεται η άποψη του πρύτανη της Νομικής Σχολής Ι. Καράκωστα για αναλογική εφαρμογή των νόμων για τα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, ξεκαθαρίζεται το νομικό τοπίο, καταγράφονται οι εργασιακές εξελίξεις και προτείνονται λύσεις, τονίζοντας ότι οι προτάσεις αφορούν μόνον όσους δημοσιεύουν διαφημίσεις (φορολογικό κριτήριο) και όχι προσωπικά «ιστοημερολόγια». Σημειώνουν επίσης ότι υπάρχουν αποφάσεις και νόμοι που αναγνωρίζουν ακόμη και ονομαστικά τα ΜΜΕ διαδικτυακής διανομής και ότι οι εργαζόμενοι σε αυτά ως συντάκτες παράγουν δημοσιογραφική εργασία. Θυμίζουν δε ότι από τη δεκαετία του ’60 εντάσσονται στους νόμους περί τύπου διευρυμένες περιγραφές για τα ΜΜΕ, οι οποίες καλύπτουν και το web.

Την ίδια ώρα, το πρωτοδικείο Ροδόπης σε μια απόφαση-σταθμό για τα blogs (διερευνώντας την ανωνυμία τους), ενισχύει το πνεύμα της εισήγησης, αποφασίζοντας ότι «οι ενημερωτικές ιστοσελίδες διέπονται από το νόμο περί Τύπου», διευκολύνοντας αποφάσεις για ασφάλιση στα Ταμεία μας, εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και καταβολή αγγελιοσήμου.

Όταν καλούνται οι διοικήσεις των Ταμείων και αρμόδιοι φορείς να εφαρμόσουν τις σχετικές διατάξεις, εμφανίζεται νέο πρόσκομμα από… συνδικαλιστές: απαιτούσαν νομοθετική ρύθμιση -που σημαίνει ότι απεμπολούσαμε τις όποιες αναδρομικές οφειλές όσων ασελγούσαν φορολογικά δηλώνοντας τερατώδεις διαφημιστικές δαπάνες στο διαδίκτυο για να γλυτώσουν αγγελιόσημο, αλλά και το απορρέον πλεονέκτημα στις διαπραγματεύσεις και την άμεση εφαρμογή.

Το 2009 καταγράφεται η πρώτη καταβολή αγγελιοσήμου από αμιγώς διαδικτυακό ελληνικό ΜΜΕ στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, για την οποία υπήρξαν αντιδράσεις και από… συνδικαλιστές και μετά από «συμβουλές» δεν συνεχίστηκε. Επίσης το 2009, λίγο πριν αρχίσει η προεκλογική περίοδος για τις ευρωεκλογές, υπήρξε δημόσια δέσμευση από πολιτικό κόμμα ότι θα καταβάλλει αγγελιόσημο για την προεκλογική καμπάνια του στο διαδίκτυο, η οποία αργότερα ξεχάστηκε όταν αντέδρασε «προοδευτικός» διαφημιστής που είχε κεντρικό ρόλο στην καμπάνια.

Μάλιστα, το θεσμικό όργανο των διαφημιστών ζητά από τα μέλη του να μην καταβάλλουν αγγελιόσημο στο web και να προσβάλλουν με διοικητική προσφυγή κάθε σχετική πράξη καταλογισμού, επειδή όπως ισχυρίζεται δημιουργείται «κίνδυνος de facto εφαρμογής»…

Σε νέα ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Απ. Κακλαμάνη, αρχές του 2010, η υπουργός Φάνη Πάλλη-Πετραλιά απαντά ότι θέλει κι αυτή, όπως κάποιοι συνδικαλιστές, νόμο (χωρίς να δεσμεύεται να τον φτιάξει), ενώ το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ με τη καταγγελθείσα από όλες τις Ενώσεις τότε διορισμένη διοίκηση, ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να εισπράττει αγγελιόσημο από το διαδίκτυο.

Απόπειρες διαμόρφωσης μιας ενιαίας κατεύθυνσης στον κλάδο για να υπάρξει ενιαίο μέτωπο και στρατηγική και για να εκμεταλλευτούμε τα όποια πλεονεκτήματα και ήταν πολλά τορπιλίστηκαν από μέσα. Τόσο καλά.

Κερδίσαμε κάτι από τότε; Το καλοκαίρι του 2010 ο Κουτρουμάνης εμφάνισε το περίφημο άρθρο 67. Είχε στα χέρια τις απόψεις της Ομοσπονδίας, ήταν ενημερωμένος για το νομικό πλαίσιο, όμως χωρίς την παραμικρή διαβούλευση –στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι μιλούσε υπόγεια, όπως ομολόγησε, με γνωστούς συνδικαλιστές, δεν χρειάζονται ονόματα -σκοπός της αναφοράς δεν είναι να καταγγείλουμε, αλλά μήπως διδαχτούμε και κατανοήσουμε- επέλεξε τον δρόμο Πετραλιά, δηλαδή νομοθετική ρύθμιση, που σημαίνει μέσα στα άλλα «χάρισμα» των όποιων αναδρομικών οφειλών των εκδοτών.

Άντε να το δεχθούμε αυτό, ανταλλάσσοντας το όμως με ασφάλιση και κατοχυρώνοντας τα εργασιακά δικαιώματα των συναδέλφων. Όμως το περίφημο 67 εξαιρούσε από τη ρύθμιση τα υπάρχοντα εκδοτικά συγκροτήματα (Μπόμπολα, Ψυχάρη, Αλαφούζο κτλ) και τις ιστοσελίδες τους, περιοριζότανε για παράδειγμα στο νεοεμφανιζόμενο Πρώτο Θέμα ή στις ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αντικείμενο ΜΜΕ (πχ Ζαχαροπλαστεία κ.α.), άνοιγε πόρτα να διαφυγή του πόρου, χαρακτήριζε τα διαδικτυακά ΜΜΕ αποκλειστικά ως «εφημερίδα», καταργούσε τις τεχνικές ειδικότητες και άφηνε χωρίς πόρο το ΤΑΙΣΥΤ, προδρομικές σκέψεις των ορέξεων που εκδηλώθηκαν πριν δυο μήνες για αρπαγή πόρων κι ευτυχώς καταδικάσθηκαν στο πρόσφατο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ σχεδόν ομόφωνα. Να θυμίσω τότε ότι με δυναμική παρέμβαση και διεύρυνση στο θέμα αυτό της συμμαχίας στην ΠΟΕΣΥ από την Ομοσπονδίας Τύπου και Χάρτου, τη καθοριστική οφείλω να παραδεχθώ παρέμβαση της Νανάς Νταουντάκη και των Financial Crimes, την στήριξη από κάποια κόμματα και πολιτικά πρόσωπα και φορείς η κατάπτυστη ρύθμιση αποσύρθηκε. Και βέβαια οι διορθώσεις μας δεν έγιναν δεκτές.

Η τροποποίηση που προτείναμε επεξεργασμένη από όλους τους νομικούς των Ενώσεων και κύρια τους Πετρόπουλο και Περπατάρη, παρότι συμφωνήθηκε σε συναντήσεις εκπροσώπων στον ΕΔΟΕΑΠ, τελικώς θάφτηκε και δεν συζητήθηκε στα Δ.Σ. των Ενώσεων για οριστική συμφωνία -απόδειξη για το παιχνίδι που πήγε να στηθεί και τις εξυπηρετήσεις που επιχειρήθηκαν.

Κερδίσαμε στο μεταξύ κι άλλες συμβολικές μάχες. Με τη νομική συμβολή της ΕΣΠΗΤ ο συνάδελφος Γ.Λ. που κάθεται στο πάνελ, απολυμένος από πόρταλ, κέρδισε απόφαση δικαστηρίου ότι δικαιούται δεδουλευμένα και αποζημίωση με βάση τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΕΣΠΗΤ.

Σήμερα πού βρισκόμαστε λοιπόν; Διαθέτουμε πολλές εναλλακτικές λύσεις. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε το υπάρχον νομικό καθεστώς, μπορούμε να ζητήσουμε ψήφιση της τροπολογίας στην κατεύθυνση ενοποίησης των υπηρεσιών του Ταμείου που σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την κατανομή ή όπως είναι το Ταμείο ή μέχρι την ενοποίηση το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ παίρνει τον πόρο και τον κατανέμει σε κάθε Διεύθυνση ανάλογα με τον μέσο όρο στο σύνολο του αγγελιοσήμου που αυτή έχει εισπράξει την τελευταία 5ετία.

Επίσης σήμερα τα σωματεία ΜΜΕ, όπως η ΕΣΠΗΤ, διαθέτουν αρκετά νομικά όπλα για να ασφαλίσουν στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ, ειδικότερα στη Β’ Διεύθυνση, τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ διαδικτυακής διανομής, ακόμη κι αν καταγράφονται καθυστερήσεις στο ζήτημα του αγγελιοσήμου: με την επιβολή εργοδοτικής εισφοράς ισοϋψούς του ποσοστού που καλύπτει το αγγελιόσημο, ακριβώς κατά τα πρότυπα των όρων ασφάλισης των εργαζομένων στη ΓΓΕ, που είναι ασφαλισμένοι στη Β’ Διεύθυνση».

Συνάδελφοι, χαιρετίζω την πρωτοβουλία της ΕΣΠΗΤ, εύχομαι οι εμπειρίες και τα στοιχεία που κατατέθηκαν να απαντήσουν το ερώτημα τι έχουμε κερδίσει από τότε και κυρίως να αποδειχθεί η ειλικρίνεια των προθέσεών μας για να τελειώνει τόσο η κοροϊδία προς τους εργαζόμενους στα New Media, όσο και η απόπειρα αφεντικών και συνδικαλιστικών παπαγάλων να καταργήσουν γενικά τα ταμεία και την εργασιακή μας αξιοπρέπειά μας από το παράθυρο.

Γιάννης Πλαχούρης
δημοσιογράφος, πρώην πρόεδρος της ΕΣΠΗΤ

Written by gr.mme.observer

29 Ιανουαρίου 2014 at 3:00 μμ

Γαλλία: Νέος φόρος στις online διαφημίσεις

[αναδημοσίευση από ΤΟ ΒΗΜΑ, του Δημήτρη Γαλάνη] Καθώς η διαφήμιση online σημειώνει σημαντική αύξηση σε ολόκληρη την Ευρώπη η γαλλική Βουλή σε μια προσπάθεια αύξησης των κρατικών εσόδων συμφώνησε κατ αρχήν για μία νέα φορολογική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία θα επιβάλλεται πρόσθετο τέλος στις διαδικτυακές διαφημίσεις. Ο νέος φόρος έγινε ευρέως γνωστός ως «φόρος Google», αλλά δεν έχει ουδεμία σχέση με τον διαδικτυακό κολοσσό, η έδρα του οποίου βρίσκεται εκτός της Γαλλίας και δεν υπόκειται στο φορολογικό καθεστώς της.

Αντ΄ αυτού το νέο τέλος ύψους 1% θα επιβαρύνει τις γαλλικές επιχειρήσεις που διαφημίζονται στο Ίντερνετ. Η νέα ρύθμιση αναμένεται να ψηφιστεί στις αρχές του επόμενου χρόνου και υπολογίζεται ότι θα αποφέρει στο κράτος 10 έως 20 εκατ. ευρώ τον χρόνο.

Υποστηρικτές του νέου μέτρου αναφέρουν ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να εξισορροπηθεί το μιντιακό τοπίο δεδομένου ότι οι έντυπες και οι τηλεοπτικές διαφημίσεις φορολογούνται ήδη. Μόνο οι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας αποδίδουν στο γαλλικό κράτος από τον φόρο στις διαφημίσεις περίπου 70 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Οι επικριτές του τονίζουν ότι με το μέτρο αυτό επιβαρύνονται οι γαλλικές επιχειρήσεις, ενώ κολοσσοί όπως η Google, η Amazon, το eBay και η Microsoft συνεχίζουν να μην πληρώνουν φόρο την ίδια στιγμή που κερδίζουν δισεκατομμύρια.

Written by gr.mme.observer

27 Νοεμβρίου 2010 at 11:00 μμ

Τα Νέα ΜΜΕ, η διαφάνεια, οι αναγκαίες ρυθμίσεις

Σε αυτή την εποχή της απόλυτης επικυριαρχίας των ΜΜΕ ο κορυφαίοι της παγκόσμιας ενημέρωσης κυριαρχούν και στο Internet παρέχοντας πληροφόρηση σε κείμενο, ήχο και εικόνα. Το BBC και το CNN είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στο χώρο της web πληροφορίας και κανείς στον κόσμο ολόκληρο δεν είναι σε θέση να τους αμφισβητήσει για την εγκυρότητα και το έγκαιρο των ειδήσεών τους. Περίπου 70 εκατομμύρια μοναδικούς χρήστες το μήνα έχουν το BBC και το CNN.

Γενικότερα στη Βόρεια Ευρώπη και παλαιότερα στις ΗΠΑ μεγάλα ΜΜΕ και κυρίως εφημερίδες διατήρησαν ζωντανό τον παρεμβατισμό τους μέσα από το web και παρά τις δυσκολίες (κλοπή – άρνηση της επι πληρωμή δημοσίευσης) προχώρησαν στη χρέωση και σε πολλές περιπτώσεις στη συνδρομητική διάθεση της δημοσιογραφικής τους ύλης μέσω των πολυμέσων τους.

Στην Ελλάδα ακόμη και σήμερα γίνονται παιδικά και ως εκ τούτου ασταθή βήματα.

Νομική σχέση

Στην Ευρώπη τα new media στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν ενταχθεί πλήρως εδώ και πολλά χρόνια στο κανονιστικό πλαίσιο της ενημέρωσης, το οποίο δεν χαρακτηρίζεται από αγκυλώσεις, απαγορεύσεις και γκρίζες ζώνες.

Το παράδειγμα της Σουηδίας είναι εντυπωσιακό, καθώς διαθέτει ένα μοντέρνο νομικό πλαίσιο που συνδυάζει την εποπτεία και την εγγύηση της ανεξαρτησίας του λόγου σε όσα ΜΜΕ εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του. Ένα πλαίσιο που μπορεί να υιοθετηθεί από την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει η Σουηδική Αρχή Εποπτείας ΜΜΕ (rtvv / www.rtvv.se/se/Internet/), «το internet είναι μια νέα μορφή media». Η δε εκπομπή ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών προγραμμάτων μέσω internet (webcasts) θεωρείται ένα είδος ενσύρματης μετάδοσης (by wire) [http://www.rtvv.se/_upload/uk/download/MU2009_eng.pdf – από το archive.org] ή [τοπικό αντίγραφο]

Εάν οι μεταδόσεις γίνονται σε πραγματικό χρόνο (direct playback – streaming) και είναι διαθέσιμες σε όποιον θέλει να ακούσει, τότε πρέπει να γίνονται αντιληπτές όπως οποιαδήποτε ραδιοφωνική μετάδοση.

Σημαντική είναι η αναφορά στις εφημερίδες που εκδίδονται ή διανέμονται και μέσω διαδικτύου. Σύμφωνα με τους κανονισμούς [database rule of the fundamental law, the Freedom of Expression Act (Chapter 1, article 9)] πρέπει να ορίζεται ένας υπεύθυνος «κατά νόμο» (εκδότης) και να πιστοποιείται από την πολιτεία.

Η πιστοποίηση (χωρίς επιβάρυνση και δεν έχει την έννοια της αδειοδότησης) δίνει την απαραίτητη συνταγματική προστασία και εγγυάται την ελευθερία του λόγου (οι αρχές δεν επιτρέπεται να λογοκρίνουν το περιεχόμενο που υπάγεται στο πεδίο της συνταγματικής προστασίας). Με την πιστοποίηση ενημερώνεται η Αρχή Ελέγχου Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης (κάτι σαν το δικό μας ΕΣΡ με πρόσθετες αρμοδιότητες από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων).

Ο κατά νόμο υπεύθυνος είναι το πρόσωπο που ευθύνεται για το εκπεμπόμενο υλικό και το περιεχόμενο αυτό πρέπει να φυλάσσεται για 6 μήνες. Η λογική που διαπνέει τη νομοθεσία τους, λέει λοιπόν, ότι εφαρμόζονται οι διατάξεις για τα παραδοσιακά ΜΜΕ αντιστοίχως για κάθε κατηγορία εκπεμπόμενου υλικού.

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι θα πρέπει το ΕΣΡ να έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των new media, ενώ επιτελικά είναι απαραίτητη και μια πολιτειακή αρχή όπως μια υπηρεσία με μόνιμο υφυπουργό τεχνολογίας και αρμοδιότητες που θα κινούνται οριζόντια σε όλο το φάσμα των πληροφοριακών συστημάτων και των νέων τεχνολογιών.

Τα ελληνικά Web Media

Στη χώρα μας, αφέθηκε να προκύψει αποτέλεσμα χωρίς μέθοδο, όρους και προϋποθέσεις. Οι δε συμμετέχοντες στον πρωταθλητισμό των web media θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι τα πρότυπα, είτε στο web radio είτε στην web tv.

Αρνούνται επίμονα οι περισσότεροι να δουν την πραγματικότητα και κομπάζουν για την επισκεψιμότητά τους και όχι για την αξιοπιστία τους, επικαλούμενοι αποτελέσματα ερευνών που εστιάζουν στην ευθύνη των χρηστών για την προτίμησή τους στο εμπορικά έγκαιρο παρά στο έγκυρο!

Η ευθύνη ωστόσο, για την προτίμηση των χρηστών στο ροζ και την πικάντικη γαρνιτούρα, η αδιαφορία τους ενίοτε για την έγκυρη ενημέρωση, ανήκει κατά σειρά σε πολιτεία, εκδότες και διαφημιστές οι οποίοι αυθαιρετούν σε τέτοιο βαθμό, που η ανωνυμία στα new media γίνεται χείμαρρος χυδαιότητας με όρια συμπεριφοράς σαφώς χαμηλότερα της κοινωνικής ανεκτικότητας.

Με αυτό τον τρόπο όμως, ένα έγκυρο Νέο ΜΜΕ απαξιώνεται. Ειδικά όταν διαπιστώνει κανείς ότι πουλώντας ενημέρωση, προστατεύει σκανδαλωδώς έναν επίορκο παράγοντα, ενώ ταυτόχρονα δυο μόνο brands μπορούν όταν διαφημίζονται σε οποιοδήποτε, site, να δίνουν κύρος σε κάποιο new media που δεν τηρεί καμία αρχή δεοντολογίας.

Αυτό συνέβη εσχάτως στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2009 και επαναλαμβάνεται μέσω google ads στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, ανάγοντας ως ΜΜΕ ακόμη και προσωπικά ιστολόγια.

Κόμματα και πολιτευτές που διαφημίστηκαν σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες πλήρωσαν ασμένως φόρο τόσο στην… Ιρλανδία (google ads, in-text κλπ) όσο και στους εμπλεκόμενους στο χώρο της διαφήμισης (βάσει του Ν.3801/2009), ενώ αρνήθηκαν επίμονα να συζητήσουν καν το ενδεχόμενο να πληρώσουν αγγελιόσημο και ΦΠΑ στην Ελλάδα, διεκδικώντας μια ιδιότυπη φορολογική ασυλία.

Επίσης site παραδοσιακών και άλλων ΜΜΕ, βρέθηκαν να παίρνουν πακέτα διαφημίσεων δυσανάλογα των τιμολογίων στο site τους, με σκοπό την απαλλαγή αυτών των διαφημίσεων από το αγγελιόσημο! Ασφαλώς, οι ίδιοι δεν δέχθηκαν ποτέ κουβέντα για ασφάλιση των εργαζομένων τους στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ.

Ωστόσο, όπως ερμηνεύει ο νομοθέτης του Ν.3801 για το τέλος υπέρ ΣΕΕ, αντίστοιχα θα πρέπει σε κάθε τιμολόγιο διαφήμισης να συμπεριλαμβάνεται αγγελιόσημο. Οι ίδιοι οι διαφημιστές που αντιστάθηκαν στο διαδικτυακό αγγελιόσημο, σημειώνουν ότι στον πόρο του Ν.3801/2009 «υπόκεινται όλες οι διαφημίσεις που γίνονται στην Ελληνική Επικράτεια ανεξάρτητα από τον ∆ιαφημιζόμενο. Διαφημίσεις νοούνται οι ενέργειες για προώθηση προϊόντων ή υπηρεσιών εφόσον γι’ αυτές εκδίδεται τιμολόγιο και μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κρίσης από τις Επιτροπές του Ελληνικού Κώδικα ∆ιαφήμισης-Επικοινωνίας».

Και συνεχίζουν, διευκρινίζοντας ότι:

  • Έλληνας ∆ιαφημιζόμενος που διαφημίζεται σε διεθνή ιστοσελίδα υπόκειται στο Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση) ανεξάρτητα από την έδρα του Μέσου.
  • Διαφημιζόμενος με έδρα εκτός Ελλάδος που διαφημίζεται στην Ελλάδα είναι υπόχρεος σε Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση).
  • Έλληνας Διαφημιζόμενος για το κόστος της διαφήμισης του εκτός της ελληνικής επικράτειας δεν υπόκειται σε Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση).

Για χρόνια η πολιτική εξουσία υποκρίνονταν ότι δεν έχει καν αντιληφθεί το ζήτημα, το οποίο όμως εισήγαγε λεπτομερώς ο νόμος περί βασικού μετόχου και προς εφαρμογή θα αρκούσε μια απλή ερμηνευτική εγκύκλιος ή μια απλή απόφαση του ΔΣ του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ!

Τεκμηρίωση

Η επιχειρηματολογία της Επιτροπής Νέων Τεχνολογιών της ΠΟΕΣΥ (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/12/091210newmedia.pdf), η άποψη του ΕΔΟΕΑΠ (https://newmediagr.wordpress.com/2010/07/02/edoeap4aggeliosimo) και της ΠΟΕΣΥ (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/06/090519poesy.pdf) και η γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου της ΠΟΕΣΥ Τάσου Πετρόπουλου (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/06/090519petropoulos.pdf) είναι μέχρι στιγμής πολύτιμη προίκα των δημοσιογράφων, καθώς η ημιμάθεια απειλεί συνεχώς τη λογική και υπονομεύει τη συλλογική έκφραση του κλάδου.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, σύμφωνα με το νόμο ν. 3414/2005 (ΦΕΚ Α’ 279/2005), για το «βασικό μέτοχο», …«Επιχείρηση Μέσων Ενημέρωσης» είναι η με οποιαδήποτε νομική μορφή οντότητα ή επιχείρηση, ανεξαρτήτως του κοινωφελούς ή μη σκοπού της, η λειτουργία της οποίας υπάγεται στη δικαιοδοσία του Ελληνικού Κράτους εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων του άρθρου 3 του π.δ. 100/2000 (ΦΕΚ 98 Α΄) και έχει ως δραστηριότητα, αποκλειστική ή μη:

α) την έκδοση εφημερίδων ή περιοδικών, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή εντύπων που περιέχουν ύλη, πολιτικού ή οικονομικού χαρακτήρα, σε οποιαδήποτε μορφή εκδίδονται, διαδίδονται ή διανέμονται, συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτρονικής, ή

β) την εγκατάσταση και λειτουργία ή τη διαχείριση τηλεοπτικού σταθμού ή την εκπομπή ή μετάδοση τηλεοπτικού σήματος, με οποιαδήποτε μορφή ή τρόπο, όπως είναι η ελεύθερη λήψη, καλωδιακή, συνδρομητική, δορυφορική, ψηφιακή, ενσύρματη, ασύρματη, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή

γ) την εγκατάσταση και λειτουργία ή τη διαχείριση ραδιοφωνικού σταθμού ή εκπομπής ραδιοφωνικού σήματος με οποιαδήποτε μορφή, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή

δ) την παροχή μέσω του διαδικτύου υπηρεσιών οπτικού ή/και ακουστικού περιεχομένου, εφόσον το περιεχόμενο αυτό έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και ειδικότερα περιλαμβάνει, κατά το πρότυπο των έντυπων εφημερίδων, ειδήσεις για πολιτικά ή κοινωνικά ή οικονομικά γεγονότα και εκδηλώσεις, καθώς και άρθρα, σχόλια, συνεντεύξεις ή συζητήσεις για τα θέματα αυτά.

Από την ισχύουσα νομοθεσία οι διαφημίσεις σε όλες τις μορφές ΜΜΕ χρεώνονται και με αγγελιόσημο. Αυτό το ξεκαθαρίζει με σαφήνεια ο νόμος 1344/1973, σημειώνοντας ότι στην υποχρέωση καταβολής αγγελιοσήμου υπάγονται όλα τα μέσα δημοσιότητας που αναφέρονται στον α.ν. 248/1967.

Τόσο με αυτή τη διάταξη, όσο και με άλλες ανάλογες αναφορές σε άλλους νόμους, είναι εμφανές ότι ο νομοθέτης δεν εστιάζει στη μορφή του μέσου δημοσιότητας, αλλά στο περιεχόμενο. Ο νομοθέτης, στο ίδιο το άρθρο με το οποίο επέβαλε την υποχρέωση καταβολής αγγελιοσήμου στα περιοδικά και στις εφημερίδες, ημερήσιες ή μη, έδωσε τον ορισμό της έννοιας «μη ημερήσια εφημερίδα ή περιοδικό», ορισμός που για την ταυτότητα του νομικού λόγου ισχύει ασφαλώς και στις ημερήσιες εφημερίδες, με μόνη διαφοροποίηση ως προς την περιοδικότητα έκδοσης. Έτσι, όρισε ότι εφημερίδα ή περιοδικό θεωρείται κάθε έντυπο που εκδίδεται με οποιαδήποτε μορφή ή εμφάνιση.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι τον ορισμό αυτό επανέλαβε πρόσφατα, στο άρθρο 14 παρ. 9 του ν. 3232/2004, διάταξη η οποία αντικατέστησε την προαναφερόμενη του α.ν. 248/1967 και με την οποία προσδιορίστηκε λεπτομερέστερα η έννοια της περιοδικότητας. Η γενική αυτή γραμματική διατύπωση της εν λόγω διάταξης δεν αφήνει αμφιβολία ότι, στο ρυθμιστικό της πεδίο, υπάγονται και οι εφημερίδες που, κάνοντας χρήση των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, παρουσιάζουν την ύλη τους, όχι στο χαρτί, αλλά στην οθόνη του υπολογιστή ή σε άλλα παρόμοια μέσα. Το internet, στην περίπτωση αυτή, δεν αποτελεί νέο μέσο ενημέρωσης, αλλά παρέχει τη δυνατότητα στην εκδοτική επιχείρηση κατά την παραδοσιακή έννοια του όρου, να «εμφανίζει» την ύλη της μέσω του διαδικτύου.

Αποτελεί επομένως μια (νέα) μορφή αποτύπωσης της εφημερίδας και του περιοδικού (και δεν πρόκειται για νέο μέσο ενημέρωσης) και ως εκ τούτου δημιουργείται υποχρέωση καταβολής του αγγελιοσήμου και για τις διαφημίσεις που καταχωρίζονται στις εν λόγω ιστοσελίδες, καθώς εμπίπτουν στο πεδίο ρύθμισης του α.ν. 248/1967. Το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες μορφές διανομής των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, ανεξαρτήτως μορφής και τρόπου λειτουργίας τους, όπως σημειώνει στη γνωμοδότησή του ο κ. Τάσος Πετρόπουλος, για λογαριασμό της ΠΟΕΣΥ.

Ως εκ τούτου είναι σημαντικό να τίθεται επί τάπητος το ζήτημα σήμερα από τους πολιτικά υπεύθυνους. Αυτό βέβαια συμβαίνει επειδή όλοι δέχονται τώρα πια, ότι επειδή πρόκειται για μια νέα μορφή διανομής δημοσιογραφικής ύλης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για νομοθεσίες από περισπούδαστους συνταγματολόγους. Μέχρι τώρα δηλαδή αποδεικνύεται ότι χρειαζόταν μια επίφαση για να γίνει το αυτονόητο.

Το αύριο των δημοσιογράφων, των εκδοτών και της πολυφωνίας

Ξεπερνώντας αυτές τις παραδοχές ο καθένας πρέπει να συμφωνήσει ότι σε αυτή τη νέα εποχή πρέπει να βρεθεί λύση για την κρίση στα ΜΜΕ. Ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση, το διαδίκτυο, έχει επιδεινώσει την κατάσταση για τα παραδοσιακά Μέσα τα οποία υποφέρουν ακόμη περισσότερο επειδή απομείωσαν την αξία της υπογραφής του συντάκτη τους.

Όμως η αξία της υπογραφής του συντάκτη, αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας τρόπος ενίσχυσης της εγκυρότητας αλλά και της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας. Στις προηγμένες χώρες πιστεύουν, με πρώτα τα αμερικανικά ΜΜΕ, ότι η υπογραφή θα ξαναδώσει ζωή, θα αυξήσει την αναγνωσιμότητα ενός site και θα αφυπνίσει το ενδιαφέρον των πολιτών για συμμετοχή. Θεωρούν ότι θα οδηγήσει σίγουρα σε μια πιο αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Αποτέλεσμα αυτών, είναι η δημιουργία fund χρηματοδότησης της ανεξάρτητης έρευνας, και οι επιτυχίες διαφόρων (σοβαρών) αμερικανικών ιστολογίων που έχουν πρωτοστατήσει σε αποκαλύψεις.

Σε αυτό το περιβάλλον οι μετρήσεις αναγνωσιμότητας δεν αφορούν μόνον τις επισκέψεις μοναδικών χρηστών και τη συχνότητά τους αλλά και την παραμονή τους στην ιστοσελίδα και την ανάγνωση ενός αριθμού θεμάτων, κατηγοριών ειδήσεων και συντακτών. Με άλλα λόγια το ίχνος της υπογραφής είναι η τελευταία άμυνά τους στην κλοπή της δημοσιογραφικής τους ύλης. Τούτο γιατί το θέμα της αναδημοσίευσης άνευ αδείας δημοσιογραφικής ύλης σε συναθροιστές και προσωπικά ιστολόγια είναι ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων.

Η οπτική των δημοσιογράφων

Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει η εντύπωση ότι οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν με φόβο την εξέλιξη. Σε πείσμα αυτής της άποψης οι δημοσιογράφοι είτε εργάζονται σε new media, είτε αλλού, δηλώνουν ότι δεν φοβούνται το internet διότι πρόκειται για την επαγγελματική κατηγορία εργαζομένων ιδιαίτερα εξοικειωμένων με την τεχνολογία, που μάλιστα τη χρησιμοποιούν για να χτίσουν την καριέρα τους και μέσα στην κρίση αποδεικνύεται ως το σημαντικότερο εισοδηματικό μαξιλάρι, καίτοι ανασφάλιστοι και με μαύρες αποδοχές.

Σε κάθε περίπτωση, οι δημοσιογράφοι επιδιώκουν με ζέση την, με κίνητρα (μειωμένο ΦΠΑ;), ενίσχυση των πιστοποιημένων new media με επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές, την ασφάλιση των εργαζομένων, την καταβολή αγγελιοσήμου, τη ρύθμιση της λειτουργίας τους και το δικαίωμα αυτών των ΜΜΕ στην κρατική διαφήμιση, ειδικώς εάν εμφανίζονται σε περισσότερες γλώσσες, σε μορφές για τηλέφωνα και ταμπλέτες και διαθέτουν εκδόσεις για ΑμΕΑ.

New Media εργαστήρια

Είναι απαραίτητη η λειτουργία ειδικών πανεπιστημιακών εργαστηρίων πολυμέσων στις σχολές ΜΜΕ των ΑΕΙ, η οποία θα δώσει στους φοιτητές (και της πληροφορικής) πιστοποιημένη γνώση, στα πρότυπα πολλών πανεπιστημίων στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσουν οι Διευθύνσεις Πολυμέσων της ΕΡΤ και του ΑΠΕ, καθώς και άλλα αναγνωρισμένα και πιστοποιημένα New Media, όπου αν και δεν λειτουργούν συστήματα συλλογής επεξεργασίας διάθεσης και χρήσης της γνώσης των πληροφοριακών συστημάτων, εντούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτή υπάρχει, είναι προπληρωμένη και αδικαιολογήτως αχρησιμοποίητη από την παιδεία και ευρύτερα την κοινωνία. Επιπρόσθετα, οι παραπάνω δύο κοινωφελείς φορείς μπορούν να πραγματοποιήσουν προγράμματα επιμόρφωσης και των ενδιαφερόμενων επαγγελματιών δημοσιογράφων στις νέες τεχνολογίες.

Υ.Γ. Είναι προφανές ότι αυτή η διαβούλευση είναι εστιασμένη στην ενημέρωση και στα επαγγελματικά δικαιώματα των εργαζομένων στα Νέα Μέσα Ενημέρωσης, δηλαδή σε αυτά που δημοσιεύουν ή αναδημοσιεύουν δημοσιογραφική ύλη. Είναι επίσης αυτονόητο ότι τα προσωπικά ιστολόγια δεν είναι εμπορικές επιχειρήσεις (άλλωστε υπάρχει σχετική, ρητή απαγόρευση στους όρους χρήσης των χώρων φιλοξενίας – blogger, wordpress κ.λπ.), δεν κόβουν τιμολόγια και αποτελούν βήμα διαλόγου. Ο διάλογος, είναι βασικό συστατικό της δημοκρατίας και αποτελεί το στοιχείο που ξεχωρίζει ένα προσωπικό ιστολόγιο από μια «παράγκα». Όταν τηρείται η προϋπόθεση του διαλόγου, τυχόν επιθυμία τους για ανωνυμία δεν προβληματίζει κανέναν.

Βασίλης Βασιλόπουλος               Γιάννης Πλαχούρης
δημοσιογράφος                                    δημοσιογράφος
μέλος ΕΣΗΕΑ                                         μέλος ΕΣΠΗΤ

Written by gr.mme.observer

11 Νοεμβρίου 2010 at 7:27 μμ

Στο ΕΣΡ η διαδικτυακή τηλεόραση

Διαβάζουμε στο TV-NEA ότι στο ΕΣΡ θα βρεθεί την ερχόμενη Τρίτη (20/7) ο ΟΤΕ για παροχή διευκρινήσεων σχετικά με:

α) αιτήματα για έγκριση περιεχομένου ευρυζωνικών τηλεοπτικών σταθμών (ADSL TV) για τους κάτωθι σταθμούς : STYLE NETWORK TV, FASHION TV, CONN-X TV SPORTS, CONN-X TV SPORT 2, CONN-X TV SPORT 3, EUROSPORT, EUROSPORT 2, DISNEY CHANNEL.

(β) αιτήματα για έγκριση περιεχομένου προγράμματος για παροχή τηλεοπτικών υπηρεσιών μέσω ευρυζωνικού δικτύου (ADSL TV) για τους κάτωθι αλλοδαπούς σταθμούς : BABY TV, C MUSIC TV, KIDSCO, NBC UNIVERSAL, HUSTLER TV, BLUE HUSTLER, MARC DORCEL, BLOOMBERG TELEVISION, RUSSIA TODAY, DISCOVERY WORLD, DISCOVERY CHANNEL, DISCOVERY IDENDIFICATION, ZONE REALITY, EXTREME SPORTS, AL-JAZEERA SATELLITE CHANNEL (ARABIC).

Η υπόθεση είχε αναβληθεί στις 29/6 και είναι ενδεικτική για τον τρόπο που αντιμετωπίζει ένα άλλο σκέλος της Πολιτείας το διαδίκτυο: Αυτονόητα, ως φορέα μετάδοσης ΜΜΕ. Άντε με το καλό και στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ…

Written by gr.mme.observer

17 Ιουλίου 2010 at 10:15 μμ

Τέρμα τα παιχνίδια με το διαδίκτυο

ανακοίνωση ΕΚΔ για το αγγελιόσημο (pdf 173 KB) [Ανακοίνωση της Ενωτικής Κίνησης Δημοσιογράφων, για το αγγελιόσημο] Πολλές συμπτώσεις μαζεύτηκαν την τελευταία εβδομάδα: Στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ, το μέλος του Δ.Σ. Θ. Μπερεδήμας επιχείρησε να… «καταγγείλει» τη διοίκηση της ΕΣΠΗΤ, ότι «βάζει πλάτες στην κυβέρνηση» και ότι «είναι ανίκανη να αποκρούσει την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου» (!) προσθέτοντας πως η επιστολή διαμαρτυρίας, που έστειλε στο υπουργείο η ΕΣΠΗΤ, με συγκεκριμένες προτάσεις για διόρθωση των εγκληματικών «παραλείψεων» του άρθρο 67 για το διαδίκτυο, …έφεραν την απόσυρσή του.

Δυο μέρες μετά, το άλλο μέλος της γνωστής παρέας Τσαλαπάτη, ο Γ. Στεφανής, λες και διάβασε τα πρακτικά της ΕΣΠΗΤ, ανατύπωσε τους ίδιους ισχυρισμούς, σε μια «συνάντηση» στην οποία κλήθηκαν μόνο Ενώσεις που μετέχουν στον ΕΔΟΕΑΠ να συζητήσουν για το διαδίκτυο και το άρθρο 67. Συνέχιση των αποκλεισμών -άλλη σύμπτωση, ενώ η επίθεση γενικεύεται και ο κόσμος γύρω (εργασιακά-ασφαλιστικά) χάνεται.

Τυχαία; Η θλιβερή απόπειρα επανεμφάνισης του θιάσου «Πετραλιά» (από συνομιλητές και οπαδούς και καθαρούς -κατά δήλωσή τους- πατριώτες, και Θερμοπυλοφύλακες και γαμπρούς) συμβαίνει –πάλι σύμπτωση-την ώρα που εργοδοσία και συνοδοιπόροι αναγκάζονται μπροστά στις εξελίξεις να αποκαλύψουν όλα τους τα χαρτιά.

Η εξέλιξη της ρύθμισης για την ασφάλιση των εργαζομένων στα New Media, φώτισε πλήρως το τοπίο:

Η επίθεση στον κλάδο είναι, πλέον, εφ΄ όλης της ύλης. Οι διαφημιστές –νέα σύμπτωση- άφησαν τη σκιά και πέρασαν στο προσκήνιο επειδή ξέρουν ότι τώρα παίζονται όλα. Η ρύθμιση του διαδικτύου βάζει τέλος στο πάρτι των υποτιμολογήσεων και της εισφοροδιαφυγής. Στόχος τους είναι να διαφυλάξουν τα υπερκέρδη τους (τα οποία κρύβουν επιμελώς από τους διαφημιζόμενους) και να διατηρήσουν το πάνω χέρι στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, με τους εκδότες υπό ομηρία. Αυτοί, που καλλιεργούν συστηματικά τον εκφυλισμό της κριτικής σκέψης – παρακμή της δημοκρατίας, που τους έδωσαν ρόλο και λόγο για τη μορφή και το περιεχόμενο της Ενημέρωσης, που έβαλαν, ελέω Βατοπαιδινών, ήδη χέρι στον πόρο, εμφανίζονται τιμητές,. Επίσης, με όσα ανακοινώνουν, ουσιαστικά επισημοποιούν το σχέδιο, ώστε στο σύνολό τους οι δημοσιογράφοι να βρεθούν απέναντι στους άλλους εργαζόμενους, ως πολλαπλά (εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά) προνομιούχοι. Επιτίθενται σε όλα τα μέτωπα: με ό,τι διαθέτουν προς τα έξω με δυσφήμηση του κλάδου, προς τα μέσα με τα γνωστά παπαγαλάκια της διαπλοκής, για αποπροσανατολισμό και διάσπαση.

Εμείς τι κάνουμε; Βεβαίως, παραμένουν πολλά ερωτήματα (π.χ. πότε και ποιός συνέταξε τέτοια ρύθμιση για το διαδίκτυο, γιατί αποκλείστηκαν, από τον διάλογο η Ομοσπονδία και οι Ενώσεις που την αποτελούν, πλην του πρόεδρου της ΕΣΗΕΑ κ.α.), αλλά δεν είναι του παρόντος. Η ΕΣΠΗΤ ήταν, πρωτουργός με άλλους, στην δράση της ΠΟΕΣΥ να «σηκώσει» τα θέματα του διαδικτύου, επειδή το διαδίκτυο είναι το παρόν και, κυρίως, το μέλλον των ΜΜΕ. Η ρύθμισή του έχει κορυφαία σημασία. Τέτοιες μάχες δεν κερδίζονται από παρεούλες με μικροσυμφέροντα, ούτε στα κρυφά. Χρειάζεται συντονισμός όλου του κλάδου και, φυσικά, συζήτηση με όσους γνωρίζουν καλά τις πτυχές του ζητήματος. Δεν πρόκειται να περάσουν προτάσεις που αφορούν μόνο το 20% των συναδέλφων του διαδικτύου, που ανοίγουν πόρτες εισφοροδιαφυγής και υποθηκεύουν τα ταμεία μας.

Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι παρόμοια μάχη κερδίζεται με όλους μαζί, ότι η μόνη λύση είναι ένα πραγματικά ενιαίο Ταμείο στα ΜΜΕ, χωρίς εξαιρέσεις και αστερίσκους, με ενιαίους όρους, επέκταση του πόρου (στα πρότυπα του Ν.3801/2009) και αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής στην πηγή, είναι ή βαθιά νυχτωμένος ή εκπροσωπεί «άλλο κλάδο». Έτσι απλά.

Καλούμε το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ, της ΠΟΕΣΥ και των άλλων σωματείων στα ΜΜΕ σε καθολική συνεννόηση και ουσιαστική δράση για τη ρύθμιση των θεμάτων του διαδικτύου. Η γνωμοδότηση της ΠΟΕΣΥ παρέχει όλα τα επιχειρήματα για μια δίκαιη αρχή. Αν προκύψει ανάγκη να συμπληρωθεί από νομικές ρυθμίσεις, αυτές πρέπει να είναι ενιαίες και να μην αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Η ΕΣΠΗΤ, μπορεί να δώσει συνδικαλιστική κάλυψη σε όλους τους συναδέλφους συντάκτες που εργάζονται στο Διαδίκτυο.

Αρκετά ανέχτηκε ο κλάδος τα «παπαγαλάκια». Ήρθε η ώρα να τους στείλει στα αζήτητα. Η επίθεση που δέχεται ο κλάδος μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την άμεση δημιουργία Συνδικάτου Τύπου, με τη δημιουργία μίας Δημοσιογραφικής Ένωσης, με ενιαίο Ταμείο Εργαζομένων στα ΜΜΕ, ενιαίες επικουρικές παροχές, ενιαία ταυτότητα. Όποιοι αφήσουν και αυτή την ευκαιρία-πρόκληση να περάσει, θα είναι άξιοι της τύχης τους. Τέρμα τα παιχνίδια στις πλάτες των συναδέλφων.

Υ.Γ. Προς διαφημιστές: Οι πελάτες σας ξέρουν πόσο κάνει 100-20-30 (στο τέλος πια του 10μηνου);

* Ο πίνακας κατανομής του αγγελιοσήμου αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο που προσπάθησε να βάλει στο περιθώριο τον Περιοδικό Τύπο και το ΤΑΙΣΥΤ.

Τα διαδικτυακά ΜΜΕ και το αγγελιόσημο

[Β.Β.] Όπως αναγνωρίζουν οι νόμοι για το τι είναι ΜΜΕ και συνηγορούν οι άμεσα και έμμεσα αντιστοίχως οι γνωμοδοτήσεις Πετρόπουλου για την ΠΟΕΣΥ και Κρεμαλή για την IAB, το αγγελιόσημο θα έπρεπε να εισπράττεται και στις διαφημίσεις με τιμολόγιο από ιστοσελίδες που διανέμουν ή αναδιανέμουν δημοσιογραφική ύλη, είτε πρόκειται για κάθετες μονάδες επιχειρήσεων ΜΜΕ είτε για site, οι διαχειριστές των οποίων τα προσδιορίζουν ως ηλεκτρονικές εφημερίδες και web tv ή web radio ή όλα μαζί.

Η Πανελληνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών και η επιτροπή Νέων Τεχνολογιών έχει ολοκληρώσει μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια την τεκμηρίωση του θέματος με αποτέλεσμα να πείσει πρόσκαιρα την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας (κάτι που δεν συνέβη επι κυβέρνησης Καραμανλή). Αυτό κατέστη δυνατό όταν η νεα κυβερνηση διαπίστωσε ότι λόγο λαθροτιμολογήσεων και απάτης εκδοτών και διαφημιστών διέφευγαν τεράστιοι πόροι από τα ασφαλιστικά ταμεία των Δημοσιογράφων. Για παράδειγμα ενας εκδότης αυθαιρετώντας διοτι δεν υπήρχε ρητή αναφορά σε νόμο για αγγελιόσημο στα new media, εμφάνιζε τα έσοδά του ως διαφημιστικό πακέτο για τον ιστότοπο της εφημερίδας ή του καναλιού του και ενθυλάκωνε το 20% αυτού του ποσού πλέον των νομίμων. Ετσι, εκατομμύρια ευρώ χάθηκαν την τελευταία 5ετία από το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και τον ΕΔΟΕΑΠ.

Πρωτος το αναγνώρισε ο υφυπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης ο οποίος ενέταξε το άρθρο 67 του ασφαλιστικού με μια διατύπωση όμως που μάλλον ακύρωνε την προσπάθεια να νομοθετηθεί το αγγελιόσημο και να ασφαλιστούν οι χιλιάδες ανασφάλιστοι εργαζόμενοι στα ενημερωτικά site. Μετά από παρασκήνιο που περιελάμβανε συναντήσεις του κ. Λοβέρδου με εκδότες – διαφημιστές και τον δεξιό υπηρεσιακό πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και επιμόνως από πλευράς υπουργού, όχι με την ΠΟΕΣΥ, η διάταξη αποσύρθηκε ολότελα με την ανεπίσημη αιτιολογία ότι οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ απαιτούσαν διαβούλευση. Αυτό προφανώς ήταν ωμός εκβιασμός.

Νίκησαν προσωρινώς οι εκδότες και οι διαφημιστές, αυτοί ακριβώς που με τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ και τη θάλασσα ιδιωτικού και δημόσιου χρήματος που διαχειρίζονται, είχαν γίνει κόκκινο πανί προ μηνών για τον σημερινό πρωθυπουργό. Εχασαν οι δημοσιογράφοι. Δεν ασφαλίζονται στα ταμεία τους, δεν αμείβονται με βάση συλλογικές συμβάσεις, δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά γιατί η ελίτ των ενώσεων παραμένει κλειστή συντεχνία, δεν εξασφαλίζονται τα ταμεία περίθαλψης και συνταξης του Τύπου και βεβαίως δεν ανοίγει μια προοπτική αξιοπρεπούς εργασίας στα portals.

Όμως οι δημοσιογρφάφοι θεωρούν προνομιακό τους πεδίο το διαδίκτυο. Και να γιατί.

Τα New Media στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ενταχθεί πλήρως εδώ και πολλά χρόνια στο κανονιστικό πλαίσιο της ενημέρωσης.

Το παράδειγμα της Σουηδίας είναι εντυπωσιακό, καθώς διαθέτει ένα μοντέρνο νομικό πλαίσιο που συνδυάζει την εποπτεία και την εγγύηση της ανεξαρτησίας του λόγου σε όσα ΜΜΕ εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του. Ένα πλαίσιο που μπορεί να γίνει παράδειγμα για την Ελλάδα.

Όπως σημειώνει από το 2008 στην ιστοσελίδα της η Σουηδική Αρχή Εποπτείας ΜΜΕ (rtvv), «το internet είναι μια νέα μορφή media.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς [database rule of the fundamental law, the Freedom of Expression Act (Chapter 1, article 9)] πρέπει να ορίζεται ένας υπεύθυνος «κατά νόμο» (εκδότης) και να πιστοποιείται από την πολιτεία. Η πιστοποίηση δίνει την απαραίτητη συνταγματική προστασία και εγγυάται την ελευθερία του λόγου (οι αρχές δεν επιτρέπεται να λογοκρίνουν το περιεχόμενο που υπάγεται στο πεδίο της συνταγματικής προστασίας). Με την πιστοποίηση ενημερώνεται η Αρχή Ελέγχου Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης (κάτι σαν το δικό μας ΕΣΡ με πρόσθετες αρμοδιότητες από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων).

Ο κατά νόμο υπεύθυνος είναι το πρόσωπο που ευθύνεται για το εκπεμπόμενο υλικό και το περιεχόμενο αυτό πρέπει να φυλάσσεται για 6 μήνες.

Πολλοί στην Ελλάδα εκτιμούν ότι η «πρόχειρη» ερασιτεχνική δημοσιογραφία των ελεύθερων ιστολογίων είναι της «μόδας» αλλά οι χρήστες έχουν την ευθύνη για την κακή ποιότητα και την έλλειψη δεοντολογίας. Η αλήθεια είναι ότι η ευθύνη για την προτίμηση των χρηστών στην έγκαιρη παρά στην έγκυρη ενημέρωση, η παντελής έλλειψη κανονιστικού πλαισίου, η δυσκολία προσαρμογής των παραδοσιακών μέσων στη νέα εποχή, η ανωνυμία που γίνεται χείμαρρος χυδαιότητας στα blogs, ανήκει σαφώς στην πολιτεία, στους εκδότες και τους δημοσιογράφους, αλλά και στους διαφημιστές και στους διαφημιζόμενους. Για παράδειγμα στην ελληνική εκδοχή των new media δυο μόνο brands μπορούν διαφημιζόμενα σε ένα site να ντύνουν τον γυμνό από δεοντολογία εκδότη του και να τον ανεβάζουν στα ύψη της επισκεψιμότητας.

Το σημαντικότερο όμως, είναι στη νέα αυτή εποχή να ακολουθηθεί ένα μοντέλο όπως το Σουηδικό και να συμφωνήσουν ολοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο της πληροφορίας ότι η αξία της υπογραφής σε όλα τα ΜΜΕ θα ξαναδώσει τη χαμένη ζωντάνια στα έντυπα, θα προσαυξήσει την αξία ενός ειδησεογραφικού site και θα αφυπνίσει το ενδιαφέρον επενδυτών και πολιτών για το νέο πεδίο λειτουργίας της δημοσιογραφίας. Θα οδηγήσει σίγουρα σε μια πιο αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Θα προστατεύσει τη δημοκρατία και την πολυφωνία. Θα σπάσει κάθε προσπάθεια χειραγώγησης του δημοσιογράφου.

Οι δημοσιογράφοι δεν φοβούνται το ίντερνετ όπως θεωρούν κάποιοι και καλό θα είναι να μην παραγνωρίζει κανείς ότι ομιλούμε για την επαγγελματική κατηγορία ανθρώπων ιδιαίτερα εξοικειωμένων με την τεχνολογία που μάλιστα πιστεύουν ότι μπορούν μέσα από το WEB να ξαναχτίσουν την καριέρα τους. Γιαυτό επιδιώκουν την με κίνητρα ενίσχυση των new media όπως επιδοτήσεις( για καλύτερα site και πολύγλωσσα) και φοροαπαλλαγές ( επαναπροσδιορισμός όλων των επιβαρύνσεων με γνωμονα το δημόσιο συμφέρον), εκλογικευμένη διαφημιστική δαπάνη μεν, αγγελιόσημο δε, την ρύθμιση της λειτουργίας τους και την πλήρη ένταξή τους στον οικονομικό κύκλο που εφάπτεται της παραγωγής και διανομής δημοσιογραφικής ύλης (πχ κρατική διαφήμιση) χωρίς μεσολάβηση των media shops.

Τα παραπάνω σαφώς και δεν αφορούν όσα blogs και προσωπικά ιστολόγια δεν ενδιαφέρονται να πιστοποιηθούν σαν ΜΜΕ, κάτι που φαίνεται και από τη δόση μεγαλομανούς ανοησίας με την οποία σχολιάζουν το μείζον αυτό ζήτημα για το επάγγελμα και τις ζωές χιλιάδων δημοσιογράφων.

Αρέσει σε %d bloggers: