New Media στην Ελλάδα

Τεκμηρίωση για τα Μέσα Ενημέρωσης με ψηφιακή διανομή (και όχι μόνο…)

Posts Tagged ‘blog

Τα Νέα ΜΜΕ, η διαφάνεια, οι αναγκαίες ρυθμίσεις

Σε αυτή την εποχή της απόλυτης επικυριαρχίας των ΜΜΕ ο κορυφαίοι της παγκόσμιας ενημέρωσης κυριαρχούν και στο Internet παρέχοντας πληροφόρηση σε κείμενο, ήχο και εικόνα. Το BBC και το CNN είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στο χώρο της web πληροφορίας και κανείς στον κόσμο ολόκληρο δεν είναι σε θέση να τους αμφισβητήσει για την εγκυρότητα και το έγκαιρο των ειδήσεών τους. Περίπου 70 εκατομμύρια μοναδικούς χρήστες το μήνα έχουν το BBC και το CNN.

Γενικότερα στη Βόρεια Ευρώπη και παλαιότερα στις ΗΠΑ μεγάλα ΜΜΕ και κυρίως εφημερίδες διατήρησαν ζωντανό τον παρεμβατισμό τους μέσα από το web και παρά τις δυσκολίες (κλοπή – άρνηση της επι πληρωμή δημοσίευσης) προχώρησαν στη χρέωση και σε πολλές περιπτώσεις στη συνδρομητική διάθεση της δημοσιογραφικής τους ύλης μέσω των πολυμέσων τους.

Στην Ελλάδα ακόμη και σήμερα γίνονται παιδικά και ως εκ τούτου ασταθή βήματα.

Νομική σχέση

Στην Ευρώπη τα new media στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν ενταχθεί πλήρως εδώ και πολλά χρόνια στο κανονιστικό πλαίσιο της ενημέρωσης, το οποίο δεν χαρακτηρίζεται από αγκυλώσεις, απαγορεύσεις και γκρίζες ζώνες.

Το παράδειγμα της Σουηδίας είναι εντυπωσιακό, καθώς διαθέτει ένα μοντέρνο νομικό πλαίσιο που συνδυάζει την εποπτεία και την εγγύηση της ανεξαρτησίας του λόγου σε όσα ΜΜΕ εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του. Ένα πλαίσιο που μπορεί να υιοθετηθεί από την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει η Σουηδική Αρχή Εποπτείας ΜΜΕ (rtvv / www.rtvv.se/se/Internet/), «το internet είναι μια νέα μορφή media». Η δε εκπομπή ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών προγραμμάτων μέσω internet (webcasts) θεωρείται ένα είδος ενσύρματης μετάδοσης (by wire) [http://www.rtvv.se/_upload/uk/download/MU2009_eng.pdf – από το archive.org] ή [τοπικό αντίγραφο]

Εάν οι μεταδόσεις γίνονται σε πραγματικό χρόνο (direct playback – streaming) και είναι διαθέσιμες σε όποιον θέλει να ακούσει, τότε πρέπει να γίνονται αντιληπτές όπως οποιαδήποτε ραδιοφωνική μετάδοση.

Σημαντική είναι η αναφορά στις εφημερίδες που εκδίδονται ή διανέμονται και μέσω διαδικτύου. Σύμφωνα με τους κανονισμούς [database rule of the fundamental law, the Freedom of Expression Act (Chapter 1, article 9)] πρέπει να ορίζεται ένας υπεύθυνος «κατά νόμο» (εκδότης) και να πιστοποιείται από την πολιτεία.

Η πιστοποίηση (χωρίς επιβάρυνση και δεν έχει την έννοια της αδειοδότησης) δίνει την απαραίτητη συνταγματική προστασία και εγγυάται την ελευθερία του λόγου (οι αρχές δεν επιτρέπεται να λογοκρίνουν το περιεχόμενο που υπάγεται στο πεδίο της συνταγματικής προστασίας). Με την πιστοποίηση ενημερώνεται η Αρχή Ελέγχου Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης (κάτι σαν το δικό μας ΕΣΡ με πρόσθετες αρμοδιότητες από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων).

Ο κατά νόμο υπεύθυνος είναι το πρόσωπο που ευθύνεται για το εκπεμπόμενο υλικό και το περιεχόμενο αυτό πρέπει να φυλάσσεται για 6 μήνες. Η λογική που διαπνέει τη νομοθεσία τους, λέει λοιπόν, ότι εφαρμόζονται οι διατάξεις για τα παραδοσιακά ΜΜΕ αντιστοίχως για κάθε κατηγορία εκπεμπόμενου υλικού.

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι θα πρέπει το ΕΣΡ να έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των new media, ενώ επιτελικά είναι απαραίτητη και μια πολιτειακή αρχή όπως μια υπηρεσία με μόνιμο υφυπουργό τεχνολογίας και αρμοδιότητες που θα κινούνται οριζόντια σε όλο το φάσμα των πληροφοριακών συστημάτων και των νέων τεχνολογιών.

Τα ελληνικά Web Media

Στη χώρα μας, αφέθηκε να προκύψει αποτέλεσμα χωρίς μέθοδο, όρους και προϋποθέσεις. Οι δε συμμετέχοντες στον πρωταθλητισμό των web media θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι τα πρότυπα, είτε στο web radio είτε στην web tv.

Αρνούνται επίμονα οι περισσότεροι να δουν την πραγματικότητα και κομπάζουν για την επισκεψιμότητά τους και όχι για την αξιοπιστία τους, επικαλούμενοι αποτελέσματα ερευνών που εστιάζουν στην ευθύνη των χρηστών για την προτίμησή τους στο εμπορικά έγκαιρο παρά στο έγκυρο!

Η ευθύνη ωστόσο, για την προτίμηση των χρηστών στο ροζ και την πικάντικη γαρνιτούρα, η αδιαφορία τους ενίοτε για την έγκυρη ενημέρωση, ανήκει κατά σειρά σε πολιτεία, εκδότες και διαφημιστές οι οποίοι αυθαιρετούν σε τέτοιο βαθμό, που η ανωνυμία στα new media γίνεται χείμαρρος χυδαιότητας με όρια συμπεριφοράς σαφώς χαμηλότερα της κοινωνικής ανεκτικότητας.

Με αυτό τον τρόπο όμως, ένα έγκυρο Νέο ΜΜΕ απαξιώνεται. Ειδικά όταν διαπιστώνει κανείς ότι πουλώντας ενημέρωση, προστατεύει σκανδαλωδώς έναν επίορκο παράγοντα, ενώ ταυτόχρονα δυο μόνο brands μπορούν όταν διαφημίζονται σε οποιοδήποτε, site, να δίνουν κύρος σε κάποιο new media που δεν τηρεί καμία αρχή δεοντολογίας.

Αυτό συνέβη εσχάτως στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2009 και επαναλαμβάνεται μέσω google ads στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, ανάγοντας ως ΜΜΕ ακόμη και προσωπικά ιστολόγια.

Κόμματα και πολιτευτές που διαφημίστηκαν σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες πλήρωσαν ασμένως φόρο τόσο στην… Ιρλανδία (google ads, in-text κλπ) όσο και στους εμπλεκόμενους στο χώρο της διαφήμισης (βάσει του Ν.3801/2009), ενώ αρνήθηκαν επίμονα να συζητήσουν καν το ενδεχόμενο να πληρώσουν αγγελιόσημο και ΦΠΑ στην Ελλάδα, διεκδικώντας μια ιδιότυπη φορολογική ασυλία.

Επίσης site παραδοσιακών και άλλων ΜΜΕ, βρέθηκαν να παίρνουν πακέτα διαφημίσεων δυσανάλογα των τιμολογίων στο site τους, με σκοπό την απαλλαγή αυτών των διαφημίσεων από το αγγελιόσημο! Ασφαλώς, οι ίδιοι δεν δέχθηκαν ποτέ κουβέντα για ασφάλιση των εργαζομένων τους στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ.

Ωστόσο, όπως ερμηνεύει ο νομοθέτης του Ν.3801 για το τέλος υπέρ ΣΕΕ, αντίστοιχα θα πρέπει σε κάθε τιμολόγιο διαφήμισης να συμπεριλαμβάνεται αγγελιόσημο. Οι ίδιοι οι διαφημιστές που αντιστάθηκαν στο διαδικτυακό αγγελιόσημο, σημειώνουν ότι στον πόρο του Ν.3801/2009 «υπόκεινται όλες οι διαφημίσεις που γίνονται στην Ελληνική Επικράτεια ανεξάρτητα από τον ∆ιαφημιζόμενο. Διαφημίσεις νοούνται οι ενέργειες για προώθηση προϊόντων ή υπηρεσιών εφόσον γι’ αυτές εκδίδεται τιμολόγιο και μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κρίσης από τις Επιτροπές του Ελληνικού Κώδικα ∆ιαφήμισης-Επικοινωνίας».

Και συνεχίζουν, διευκρινίζοντας ότι:

  • Έλληνας ∆ιαφημιζόμενος που διαφημίζεται σε διεθνή ιστοσελίδα υπόκειται στο Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση) ανεξάρτητα από την έδρα του Μέσου.
  • Διαφημιζόμενος με έδρα εκτός Ελλάδος που διαφημίζεται στην Ελλάδα είναι υπόχρεος σε Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση).
  • Έλληνας Διαφημιζόμενος για το κόστος της διαφήμισης του εκτός της ελληνικής επικράτειας δεν υπόκειται σε Τέλος (υπέρ ΣΕΕ ή αγγελιόσημο κατ’ επέκταση).

Για χρόνια η πολιτική εξουσία υποκρίνονταν ότι δεν έχει καν αντιληφθεί το ζήτημα, το οποίο όμως εισήγαγε λεπτομερώς ο νόμος περί βασικού μετόχου και προς εφαρμογή θα αρκούσε μια απλή ερμηνευτική εγκύκλιος ή μια απλή απόφαση του ΔΣ του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ!

Τεκμηρίωση

Η επιχειρηματολογία της Επιτροπής Νέων Τεχνολογιών της ΠΟΕΣΥ (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/12/091210newmedia.pdf), η άποψη του ΕΔΟΕΑΠ (https://newmediagr.wordpress.com/2010/07/02/edoeap4aggeliosimo) και της ΠΟΕΣΥ (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/06/090519poesy.pdf) και η γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου της ΠΟΕΣΥ Τάσου Πετρόπουλου (https://newmediagr.files.wordpress.com/2009/06/090519petropoulos.pdf) είναι μέχρι στιγμής πολύτιμη προίκα των δημοσιογράφων, καθώς η ημιμάθεια απειλεί συνεχώς τη λογική και υπονομεύει τη συλλογική έκφραση του κλάδου.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, σύμφωνα με το νόμο ν. 3414/2005 (ΦΕΚ Α’ 279/2005), για το «βασικό μέτοχο», …«Επιχείρηση Μέσων Ενημέρωσης» είναι η με οποιαδήποτε νομική μορφή οντότητα ή επιχείρηση, ανεξαρτήτως του κοινωφελούς ή μη σκοπού της, η λειτουργία της οποίας υπάγεται στη δικαιοδοσία του Ελληνικού Κράτους εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων του άρθρου 3 του π.δ. 100/2000 (ΦΕΚ 98 Α΄) και έχει ως δραστηριότητα, αποκλειστική ή μη:

α) την έκδοση εφημερίδων ή περιοδικών, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή εντύπων που περιέχουν ύλη, πολιτικού ή οικονομικού χαρακτήρα, σε οποιαδήποτε μορφή εκδίδονται, διαδίδονται ή διανέμονται, συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτρονικής, ή

β) την εγκατάσταση και λειτουργία ή τη διαχείριση τηλεοπτικού σταθμού ή την εκπομπή ή μετάδοση τηλεοπτικού σήματος, με οποιαδήποτε μορφή ή τρόπο, όπως είναι η ελεύθερη λήψη, καλωδιακή, συνδρομητική, δορυφορική, ψηφιακή, ενσύρματη, ασύρματη, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή

γ) την εγκατάσταση και λειτουργία ή τη διαχείριση ραδιοφωνικού σταθμού ή εκπομπής ραδιοφωνικού σήματος με οποιαδήποτε μορφή, σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, ή

δ) την παροχή μέσω του διαδικτύου υπηρεσιών οπτικού ή/και ακουστικού περιεχομένου, εφόσον το περιεχόμενο αυτό έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και ειδικότερα περιλαμβάνει, κατά το πρότυπο των έντυπων εφημερίδων, ειδήσεις για πολιτικά ή κοινωνικά ή οικονομικά γεγονότα και εκδηλώσεις, καθώς και άρθρα, σχόλια, συνεντεύξεις ή συζητήσεις για τα θέματα αυτά.

Από την ισχύουσα νομοθεσία οι διαφημίσεις σε όλες τις μορφές ΜΜΕ χρεώνονται και με αγγελιόσημο. Αυτό το ξεκαθαρίζει με σαφήνεια ο νόμος 1344/1973, σημειώνοντας ότι στην υποχρέωση καταβολής αγγελιοσήμου υπάγονται όλα τα μέσα δημοσιότητας που αναφέρονται στον α.ν. 248/1967.

Τόσο με αυτή τη διάταξη, όσο και με άλλες ανάλογες αναφορές σε άλλους νόμους, είναι εμφανές ότι ο νομοθέτης δεν εστιάζει στη μορφή του μέσου δημοσιότητας, αλλά στο περιεχόμενο. Ο νομοθέτης, στο ίδιο το άρθρο με το οποίο επέβαλε την υποχρέωση καταβολής αγγελιοσήμου στα περιοδικά και στις εφημερίδες, ημερήσιες ή μη, έδωσε τον ορισμό της έννοιας «μη ημερήσια εφημερίδα ή περιοδικό», ορισμός που για την ταυτότητα του νομικού λόγου ισχύει ασφαλώς και στις ημερήσιες εφημερίδες, με μόνη διαφοροποίηση ως προς την περιοδικότητα έκδοσης. Έτσι, όρισε ότι εφημερίδα ή περιοδικό θεωρείται κάθε έντυπο που εκδίδεται με οποιαδήποτε μορφή ή εμφάνιση.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι τον ορισμό αυτό επανέλαβε πρόσφατα, στο άρθρο 14 παρ. 9 του ν. 3232/2004, διάταξη η οποία αντικατέστησε την προαναφερόμενη του α.ν. 248/1967 και με την οποία προσδιορίστηκε λεπτομερέστερα η έννοια της περιοδικότητας. Η γενική αυτή γραμματική διατύπωση της εν λόγω διάταξης δεν αφήνει αμφιβολία ότι, στο ρυθμιστικό της πεδίο, υπάγονται και οι εφημερίδες που, κάνοντας χρήση των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, παρουσιάζουν την ύλη τους, όχι στο χαρτί, αλλά στην οθόνη του υπολογιστή ή σε άλλα παρόμοια μέσα. Το internet, στην περίπτωση αυτή, δεν αποτελεί νέο μέσο ενημέρωσης, αλλά παρέχει τη δυνατότητα στην εκδοτική επιχείρηση κατά την παραδοσιακή έννοια του όρου, να «εμφανίζει» την ύλη της μέσω του διαδικτύου.

Αποτελεί επομένως μια (νέα) μορφή αποτύπωσης της εφημερίδας και του περιοδικού (και δεν πρόκειται για νέο μέσο ενημέρωσης) και ως εκ τούτου δημιουργείται υποχρέωση καταβολής του αγγελιοσήμου και για τις διαφημίσεις που καταχωρίζονται στις εν λόγω ιστοσελίδες, καθώς εμπίπτουν στο πεδίο ρύθμισης του α.ν. 248/1967. Το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες μορφές διανομής των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, ανεξαρτήτως μορφής και τρόπου λειτουργίας τους, όπως σημειώνει στη γνωμοδότησή του ο κ. Τάσος Πετρόπουλος, για λογαριασμό της ΠΟΕΣΥ.

Ως εκ τούτου είναι σημαντικό να τίθεται επί τάπητος το ζήτημα σήμερα από τους πολιτικά υπεύθυνους. Αυτό βέβαια συμβαίνει επειδή όλοι δέχονται τώρα πια, ότι επειδή πρόκειται για μια νέα μορφή διανομής δημοσιογραφικής ύλης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για νομοθεσίες από περισπούδαστους συνταγματολόγους. Μέχρι τώρα δηλαδή αποδεικνύεται ότι χρειαζόταν μια επίφαση για να γίνει το αυτονόητο.

Το αύριο των δημοσιογράφων, των εκδοτών και της πολυφωνίας

Ξεπερνώντας αυτές τις παραδοχές ο καθένας πρέπει να συμφωνήσει ότι σε αυτή τη νέα εποχή πρέπει να βρεθεί λύση για την κρίση στα ΜΜΕ. Ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση, το διαδίκτυο, έχει επιδεινώσει την κατάσταση για τα παραδοσιακά Μέσα τα οποία υποφέρουν ακόμη περισσότερο επειδή απομείωσαν την αξία της υπογραφής του συντάκτη τους.

Όμως η αξία της υπογραφής του συντάκτη, αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας τρόπος ενίσχυσης της εγκυρότητας αλλά και της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας. Στις προηγμένες χώρες πιστεύουν, με πρώτα τα αμερικανικά ΜΜΕ, ότι η υπογραφή θα ξαναδώσει ζωή, θα αυξήσει την αναγνωσιμότητα ενός site και θα αφυπνίσει το ενδιαφέρον των πολιτών για συμμετοχή. Θεωρούν ότι θα οδηγήσει σίγουρα σε μια πιο αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Αποτέλεσμα αυτών, είναι η δημιουργία fund χρηματοδότησης της ανεξάρτητης έρευνας, και οι επιτυχίες διαφόρων (σοβαρών) αμερικανικών ιστολογίων που έχουν πρωτοστατήσει σε αποκαλύψεις.

Σε αυτό το περιβάλλον οι μετρήσεις αναγνωσιμότητας δεν αφορούν μόνον τις επισκέψεις μοναδικών χρηστών και τη συχνότητά τους αλλά και την παραμονή τους στην ιστοσελίδα και την ανάγνωση ενός αριθμού θεμάτων, κατηγοριών ειδήσεων και συντακτών. Με άλλα λόγια το ίχνος της υπογραφής είναι η τελευταία άμυνά τους στην κλοπή της δημοσιογραφικής τους ύλης. Τούτο γιατί το θέμα της αναδημοσίευσης άνευ αδείας δημοσιογραφικής ύλης σε συναθροιστές και προσωπικά ιστολόγια είναι ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων.

Η οπτική των δημοσιογράφων

Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει η εντύπωση ότι οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν με φόβο την εξέλιξη. Σε πείσμα αυτής της άποψης οι δημοσιογράφοι είτε εργάζονται σε new media, είτε αλλού, δηλώνουν ότι δεν φοβούνται το internet διότι πρόκειται για την επαγγελματική κατηγορία εργαζομένων ιδιαίτερα εξοικειωμένων με την τεχνολογία, που μάλιστα τη χρησιμοποιούν για να χτίσουν την καριέρα τους και μέσα στην κρίση αποδεικνύεται ως το σημαντικότερο εισοδηματικό μαξιλάρι, καίτοι ανασφάλιστοι και με μαύρες αποδοχές.

Σε κάθε περίπτωση, οι δημοσιογράφοι επιδιώκουν με ζέση την, με κίνητρα (μειωμένο ΦΠΑ;), ενίσχυση των πιστοποιημένων new media με επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές, την ασφάλιση των εργαζομένων, την καταβολή αγγελιοσήμου, τη ρύθμιση της λειτουργίας τους και το δικαίωμα αυτών των ΜΜΕ στην κρατική διαφήμιση, ειδικώς εάν εμφανίζονται σε περισσότερες γλώσσες, σε μορφές για τηλέφωνα και ταμπλέτες και διαθέτουν εκδόσεις για ΑμΕΑ.

New Media εργαστήρια

Είναι απαραίτητη η λειτουργία ειδικών πανεπιστημιακών εργαστηρίων πολυμέσων στις σχολές ΜΜΕ των ΑΕΙ, η οποία θα δώσει στους φοιτητές (και της πληροφορικής) πιστοποιημένη γνώση, στα πρότυπα πολλών πανεπιστημίων στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσουν οι Διευθύνσεις Πολυμέσων της ΕΡΤ και του ΑΠΕ, καθώς και άλλα αναγνωρισμένα και πιστοποιημένα New Media, όπου αν και δεν λειτουργούν συστήματα συλλογής επεξεργασίας διάθεσης και χρήσης της γνώσης των πληροφοριακών συστημάτων, εντούτοις κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτή υπάρχει, είναι προπληρωμένη και αδικαιολογήτως αχρησιμοποίητη από την παιδεία και ευρύτερα την κοινωνία. Επιπρόσθετα, οι παραπάνω δύο κοινωφελείς φορείς μπορούν να πραγματοποιήσουν προγράμματα επιμόρφωσης και των ενδιαφερόμενων επαγγελματιών δημοσιογράφων στις νέες τεχνολογίες.

Υ.Γ. Είναι προφανές ότι αυτή η διαβούλευση είναι εστιασμένη στην ενημέρωση και στα επαγγελματικά δικαιώματα των εργαζομένων στα Νέα Μέσα Ενημέρωσης, δηλαδή σε αυτά που δημοσιεύουν ή αναδημοσιεύουν δημοσιογραφική ύλη. Είναι επίσης αυτονόητο ότι τα προσωπικά ιστολόγια δεν είναι εμπορικές επιχειρήσεις (άλλωστε υπάρχει σχετική, ρητή απαγόρευση στους όρους χρήσης των χώρων φιλοξενίας – blogger, wordpress κ.λπ.), δεν κόβουν τιμολόγια και αποτελούν βήμα διαλόγου. Ο διάλογος, είναι βασικό συστατικό της δημοκρατίας και αποτελεί το στοιχείο που ξεχωρίζει ένα προσωπικό ιστολόγιο από μια «παράγκα». Όταν τηρείται η προϋπόθεση του διαλόγου, τυχόν επιθυμία τους για ανωνυμία δεν προβληματίζει κανέναν.

Βασίλης Βασιλόπουλος               Γιάννης Πλαχούρης
δημοσιογράφος                                    δημοσιογράφος
μέλος ΕΣΗΕΑ                                         μέλος ΕΣΠΗΤ

Written by gr.mme.observer

11 Νοεμβρίου 2010 at 7:27 μμ

Παλιοί παίκτες, νέα κόλπα (…διαβάζοντας Lifo)

[αναδημοσίευση από το Lifo, το editorial του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου] Χαιρόμαστε που καταρρέουν οι εφημερίδες. Όχι άδικα. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες τους υπήρξαν αλαζονικοί και καταχράστηκαν τη δύναμή τους, υποστήριξαν απατεώνες, ξεγέλασαν τον νόμο.

Αλλά δεν βλέπω τι θα μπει στη θέση τους.

Τα μπλογκ; Στην Ελλάδα γέννησαν ορισμένες ενδιαφέρουσες φωνές, που είτε κουράστηκαν, είτε δεν απέκτησαν ποτέ πρωτογενές δημοσιογραφικό νόημα, είτε απορροφήθηκαν από τα παλιά media. Mε αποτέλεσμα να απομείνουν κίτρινοι δημοσιογράφοι να αλωνίζουν το μέσο, για να κάνουν φανερούς ή αφανέρωτους εκβιασμούς. Ούτε καν επηρεαστικά μπλογκ γνώμης δεν δημιουργήθηκαν, όπως της «Huffington Post» και του Daily Kos.

Το Facebook; Αυτό είναι η μοντέρνα αυλή των θαυμάτων. Ζεστό πράγμα, δεν λέω, φέρνει τους ανθρώπους κοντά, αλλά δημοσιογραφία πότε δεν γέννησε.

To Τwitter; Kαλό για εξεγέρσεις, γρήγορες ειδήσεις, μπηχτές και ψιλόβροχο πεζολογίας. Το 90% των ελληνικών tweets είναι για το τι παίζει η τηλεόραση! Η στενογραφία μιας ζωής φτωχών εμπειριών.

Στη λαχτάρα μας να δούμε τα πράγματα να αλλάζουν δεν παραδεχόμαστε ότι τα κορυφαία και πιο δυναμικά δημοσιογραφικά sites του πλανήτη είναι τα… sites των μεγάλων, «παλιών» εφημερίδων: της «Guardian», των «New York Times», του «Spiegel». Και στην Ελλάδα, τα μεγάλα πλήθη, στο «Βήμα», την «Καθημερινή», τη «Ναυτεμπορική» και την «Ελευθεροτυπία» μπαίνουν. Και για να πούμε του στραβού το δίκιο κυρίως σε αυτές διαβάζουμε ακόμα σωστά ελληνικά, απόψεις με ειδικό βάρος (εκτός της αηδούς μικροπολιτικής) – υπάρχει ακόμα λίγο γούστο, γνώση και ρεπορτάζ. Κι αυτά τα sites ξεσκίζονται καθημερινώς από τα χιλιάδες μπλογκ που γράφουν από κάτω το μακρύ τους και το κοντό τους.

Θέλω να πω ότι είτε σε χαρτί είτε σε οθόνες, η δημοσιογραφία εξακολουθεί να ασκείται από οργανισμούς που της αφοσιώνονται – όχι από ελεύθερους σκοπευτές του ίντερνετ. Και το περιεχόμενο εξακολουθεί να είναι ο βασιλιάς -περιεχόμενο σοβαρό, ουσιώδες, ψαγμένο- όχι κρωγμοί, αστειάκια, «εμπειρίες» και «αποκαλύψεις». Μόνο που το περιεχόμενο κοστίζει. Ένα μπλογκ φτιάχνεται σε τρία λεπτά, αλλά γεμίζει με μερόνυχτα εργασίας και αρκετά λεφτά για να το πεις ενημερωτικό. Mε πειρατικό copy/paste και γνώμες για ό,τι πετάει απ’ το παραθύρι του κελιού σου ίσως μια μέρα βγάλεις γκόμενο και το νοίκι σου, αλλά πότε δεν θα ξεθεμελιώσεις τους δεινοσαύρους των media (άσε που το 90% των μπλόγκερ δούλευαν ή δουλεύουν σε αυτούς – αν κρίνουμε από το ότι όταν υπάρχει απεργία δημοσιογράφων, τα ποστ στα μπλογκ πέφτουν στο 10%! – ποστάρουν απ’ τα γραφεία τους!).

Τελικά, ο ψηφιακός τρόπος, μετά το πρώτο θάμπωμα, δεν γέννησε και σπουδαίες αλλαγές, ως προς το ποιος παράγει δημοσιογραφία. Και οι εφημερίδες που κλαίγονται, ουσιαστικά κλαίγονται επειδή βγαίνουν από το βόλεμά τους και καλούνται να φτιάξουν καινούργια επιχειρηματικά μοντέλα, στα οποία το χαρτί ίσως δεν είναι προτεραιότητα. Πάλι αυτές είναι οι πρωταγωνιστές. Δυστυχώς, αν μιλάμε για το «Έθνος», ευτυχώς, αν μιλάμε για την «Guardian».

Καταλήγω: ο τρόπος που μεταδίδεται μια είδηση έχει αλλάξει, αλλά όχι ο τρόπος που παράγεται δημοσιογραφία. Το τελευταίο χρειάζεται λεφτά, γνώση, οργάνωση, διαρκή διαθεσιμότητα. Το περιεχόμενο κοστίζει. Αλλά κι αυτό μπορεί να αλλάξει σύντομα με τo i-pad και τα tabs. Έτσι όπως το κομπιούτερ στο δωμάτιο γέννησε την πρώτη ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια των πολιτών, ίσως η επικυριαρχία του κινητού κομπιούτερ γεννήσει την πρώτη αυτοδιαχειριζόμενη εφημερίδα του πολίτη.

Χλωμό το βλέπω, αλλά μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται.

Written by gr.mme.observer

21 Οκτωβρίου 2010 at 10:00 πμ

«Weekly Report»: Εβδομαδιαίο online freepress

Το Weekly Report (από την ομάδα Τhe Press Project), το οποίο ήδη κυκλοφορεί δωρεάν στο διαδίκτυο, είναι «μια ρομαντική αναζήτηση για το ποια μπορεί να είναι η νέα δημοσιογραφία των πολιτών και ποια η νέα πολιτεία των δημοσιογράφων».
Το εβδομαδιαίο περιοδικό είναι το πρώτο πολιτικό Free Press «για τη γενιά του Ipad». Μπορείτε να το ξεφυλλίσετε στον υπολογιστή, να το κατεβάσετε σε PDF σε συσκευές ηλεκτρονικής ανάγνωσης ή απλώς για να το τυπώσετε.
Είναι κυρίως ένα πολυεργαλείο αλλά και ένας φάκελος. Συγκεντρώνει εκλεκτικά το υλικό από τα θέματα που έχουν αναδειχθεί σε όλα τα tweet και τα multimedia μέσα στη βδομάδα, συμπληρωμένο, επαυξημένο και σχολιασμένο.
Στην αρχισυνταξία είναι ο Άρης Χατζηστεφάνου και ο Ηρακλής Μπογδάνος, ενώ στη σύνταξη οι Κ. Παστρίμας, Γ. Παλαμίδης, Γ. Πετρόχειλος, Α. Τσέρτου και Κ. Μπιτσικώκος. Τα σκίτσα υπογράφει ο Πάνος Ζάχαρης.
Το Weekly Report λειτουργεί σαν φιλόξενη στέγη: Επιλεγμένοι Guest Editors, γράφουν κάθε φορά το δικό τους άρθρο και δίνουν τον προσωπικό τους τόνο στο συγκεκριμένο τεύχος, χωρίς να δεσμεύονται από τις απόψεις της αρχισυνταξίας. Είναι επίσης και πλατφόρμα παραπομπών, μελέτης, επερχόμενων γεγονότων, ψύχραιμων σχολίων από αναγνώστες, μεταφράσεων και συνοπτικών παρουσιάσεων της επικαιρότητας από «τους δικούς μας δημοσιογράφους».
Επίσης, ετοιμάζεται ένας κόμβος συγκέντρωσης άρθρων από επαγγελματίες δημοσιογράφους που αναζητούν στέγη για τα πιο τολμηρά και προσωπικά κομμάτια τους. Επιπλέον, ξεκινά μια πρωτοβουλία για την εξασφάλιση πόρων και χορηγιών για σχεδιασμένες δημοσιογραφικές αποστολές και έρευνες.

Written by gr.mme.observer

11 Ιουλίου 2010 at 2:30 μμ

Τα διαδικτυακά ΜΜΕ και το αγγελιόσημο

[Β.Β.] Όπως αναγνωρίζουν οι νόμοι για το τι είναι ΜΜΕ και συνηγορούν οι άμεσα και έμμεσα αντιστοίχως οι γνωμοδοτήσεις Πετρόπουλου για την ΠΟΕΣΥ και Κρεμαλή για την IAB, το αγγελιόσημο θα έπρεπε να εισπράττεται και στις διαφημίσεις με τιμολόγιο από ιστοσελίδες που διανέμουν ή αναδιανέμουν δημοσιογραφική ύλη, είτε πρόκειται για κάθετες μονάδες επιχειρήσεων ΜΜΕ είτε για site, οι διαχειριστές των οποίων τα προσδιορίζουν ως ηλεκτρονικές εφημερίδες και web tv ή web radio ή όλα μαζί.

Η Πανελληνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών και η επιτροπή Νέων Τεχνολογιών έχει ολοκληρώσει μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια την τεκμηρίωση του θέματος με αποτέλεσμα να πείσει πρόσκαιρα την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας (κάτι που δεν συνέβη επι κυβέρνησης Καραμανλή). Αυτό κατέστη δυνατό όταν η νεα κυβερνηση διαπίστωσε ότι λόγο λαθροτιμολογήσεων και απάτης εκδοτών και διαφημιστών διέφευγαν τεράστιοι πόροι από τα ασφαλιστικά ταμεία των Δημοσιογράφων. Για παράδειγμα ενας εκδότης αυθαιρετώντας διοτι δεν υπήρχε ρητή αναφορά σε νόμο για αγγελιόσημο στα new media, εμφάνιζε τα έσοδά του ως διαφημιστικό πακέτο για τον ιστότοπο της εφημερίδας ή του καναλιού του και ενθυλάκωνε το 20% αυτού του ποσού πλέον των νομίμων. Ετσι, εκατομμύρια ευρώ χάθηκαν την τελευταία 5ετία από το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και τον ΕΔΟΕΑΠ.

Πρωτος το αναγνώρισε ο υφυπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης ο οποίος ενέταξε το άρθρο 67 του ασφαλιστικού με μια διατύπωση όμως που μάλλον ακύρωνε την προσπάθεια να νομοθετηθεί το αγγελιόσημο και να ασφαλιστούν οι χιλιάδες ανασφάλιστοι εργαζόμενοι στα ενημερωτικά site. Μετά από παρασκήνιο που περιελάμβανε συναντήσεις του κ. Λοβέρδου με εκδότες – διαφημιστές και τον δεξιό υπηρεσιακό πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και επιμόνως από πλευράς υπουργού, όχι με την ΠΟΕΣΥ, η διάταξη αποσύρθηκε ολότελα με την ανεπίσημη αιτιολογία ότι οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ απαιτούσαν διαβούλευση. Αυτό προφανώς ήταν ωμός εκβιασμός.

Νίκησαν προσωρινώς οι εκδότες και οι διαφημιστές, αυτοί ακριβώς που με τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ και τη θάλασσα ιδιωτικού και δημόσιου χρήματος που διαχειρίζονται, είχαν γίνει κόκκινο πανί προ μηνών για τον σημερινό πρωθυπουργό. Εχασαν οι δημοσιογράφοι. Δεν ασφαλίζονται στα ταμεία τους, δεν αμείβονται με βάση συλλογικές συμβάσεις, δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά γιατί η ελίτ των ενώσεων παραμένει κλειστή συντεχνία, δεν εξασφαλίζονται τα ταμεία περίθαλψης και συνταξης του Τύπου και βεβαίως δεν ανοίγει μια προοπτική αξιοπρεπούς εργασίας στα portals.

Όμως οι δημοσιογρφάφοι θεωρούν προνομιακό τους πεδίο το διαδίκτυο. Και να γιατί.

Τα New Media στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ενταχθεί πλήρως εδώ και πολλά χρόνια στο κανονιστικό πλαίσιο της ενημέρωσης.

Το παράδειγμα της Σουηδίας είναι εντυπωσιακό, καθώς διαθέτει ένα μοντέρνο νομικό πλαίσιο που συνδυάζει την εποπτεία και την εγγύηση της ανεξαρτησίας του λόγου σε όσα ΜΜΕ εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του. Ένα πλαίσιο που μπορεί να γίνει παράδειγμα για την Ελλάδα.

Όπως σημειώνει από το 2008 στην ιστοσελίδα της η Σουηδική Αρχή Εποπτείας ΜΜΕ (rtvv), «το internet είναι μια νέα μορφή media.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς [database rule of the fundamental law, the Freedom of Expression Act (Chapter 1, article 9)] πρέπει να ορίζεται ένας υπεύθυνος «κατά νόμο» (εκδότης) και να πιστοποιείται από την πολιτεία. Η πιστοποίηση δίνει την απαραίτητη συνταγματική προστασία και εγγυάται την ελευθερία του λόγου (οι αρχές δεν επιτρέπεται να λογοκρίνουν το περιεχόμενο που υπάγεται στο πεδίο της συνταγματικής προστασίας). Με την πιστοποίηση ενημερώνεται η Αρχή Ελέγχου Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης (κάτι σαν το δικό μας ΕΣΡ με πρόσθετες αρμοδιότητες από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων).

Ο κατά νόμο υπεύθυνος είναι το πρόσωπο που ευθύνεται για το εκπεμπόμενο υλικό και το περιεχόμενο αυτό πρέπει να φυλάσσεται για 6 μήνες.

Πολλοί στην Ελλάδα εκτιμούν ότι η «πρόχειρη» ερασιτεχνική δημοσιογραφία των ελεύθερων ιστολογίων είναι της «μόδας» αλλά οι χρήστες έχουν την ευθύνη για την κακή ποιότητα και την έλλειψη δεοντολογίας. Η αλήθεια είναι ότι η ευθύνη για την προτίμηση των χρηστών στην έγκαιρη παρά στην έγκυρη ενημέρωση, η παντελής έλλειψη κανονιστικού πλαισίου, η δυσκολία προσαρμογής των παραδοσιακών μέσων στη νέα εποχή, η ανωνυμία που γίνεται χείμαρρος χυδαιότητας στα blogs, ανήκει σαφώς στην πολιτεία, στους εκδότες και τους δημοσιογράφους, αλλά και στους διαφημιστές και στους διαφημιζόμενους. Για παράδειγμα στην ελληνική εκδοχή των new media δυο μόνο brands μπορούν διαφημιζόμενα σε ένα site να ντύνουν τον γυμνό από δεοντολογία εκδότη του και να τον ανεβάζουν στα ύψη της επισκεψιμότητας.

Το σημαντικότερο όμως, είναι στη νέα αυτή εποχή να ακολουθηθεί ένα μοντέλο όπως το Σουηδικό και να συμφωνήσουν ολοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο της πληροφορίας ότι η αξία της υπογραφής σε όλα τα ΜΜΕ θα ξαναδώσει τη χαμένη ζωντάνια στα έντυπα, θα προσαυξήσει την αξία ενός ειδησεογραφικού site και θα αφυπνίσει το ενδιαφέρον επενδυτών και πολιτών για το νέο πεδίο λειτουργίας της δημοσιογραφίας. Θα οδηγήσει σίγουρα σε μια πιο αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Θα προστατεύσει τη δημοκρατία και την πολυφωνία. Θα σπάσει κάθε προσπάθεια χειραγώγησης του δημοσιογράφου.

Οι δημοσιογράφοι δεν φοβούνται το ίντερνετ όπως θεωρούν κάποιοι και καλό θα είναι να μην παραγνωρίζει κανείς ότι ομιλούμε για την επαγγελματική κατηγορία ανθρώπων ιδιαίτερα εξοικειωμένων με την τεχνολογία που μάλιστα πιστεύουν ότι μπορούν μέσα από το WEB να ξαναχτίσουν την καριέρα τους. Γιαυτό επιδιώκουν την με κίνητρα ενίσχυση των new media όπως επιδοτήσεις( για καλύτερα site και πολύγλωσσα) και φοροαπαλλαγές ( επαναπροσδιορισμός όλων των επιβαρύνσεων με γνωμονα το δημόσιο συμφέρον), εκλογικευμένη διαφημιστική δαπάνη μεν, αγγελιόσημο δε, την ρύθμιση της λειτουργίας τους και την πλήρη ένταξή τους στον οικονομικό κύκλο που εφάπτεται της παραγωγής και διανομής δημοσιογραφικής ύλης (πχ κρατική διαφήμιση) χωρίς μεσολάβηση των media shops.

Τα παραπάνω σαφώς και δεν αφορούν όσα blogs και προσωπικά ιστολόγια δεν ενδιαφέρονται να πιστοποιηθούν σαν ΜΜΕ, κάτι που φαίνεται και από τη δόση μεγαλομανούς ανοησίας με την οποία σχολιάζουν το μείζον αυτό ζήτημα για το επάγγελμα και τις ζωές χιλιάδων δημοσιογράφων.

ΕΔΟΕΑΠ: Η αλήθεια για το αγγελιόσημο

Απάντηση της διοίκησης του ΕΔΟΕΑΠ στην επίθεση που δέχεται ο κλάδος: Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 67 ΣΥΝΤΕΛΕΙ ΣΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΚΑΙ ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Είναι αδιανόητο για το πολιτικό σύστημα του τόπου να αποσύρεται αναιτιολόγητα ένα ολόκληρο άρθρο του υπό συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων ασφαλιστικού νομοσχεδίου χωρίς εκείνοι που δεσμεύτηκαν δημόσια γι αυτό, το συνέταξαν, το συμπεριέλαβαν και το προώθησαν να εξηγήσουν τους λόγους αυτής της «μυστηριώδους» απόσυρσης.

Πρόκειται για διάταξη, που καλύπτει την ασφάλιση των εργαζόμενων στο Διαδίκτυο και την τιμολόγηση και άρα τη φορολόγηση και τον έλεγχο των κερδών των διαφημιστών και των ΜΜΕ!

Το άρθρο 67 ορίζει α) την ασφάλιση των εργαζόμενων σε ιστοσελίδα ή πύλη του διαδικτύου που διατηρούν εφημερίδες, τηλεοπτικοί, ραδιοφωνικοί σταθμοί, περιοδικά και web τηλεοράσεις ή ραδιόφωνα και β) την είσπραξη αγγελιοσήμου και φυσικά ΦΠΑ, από τη διαφήμιση που εμφανίζεται σε αυτά.

Απέσυρε, δηλαδή, η κυβέρνηση ένα άρθρο που διασφάλιζε στους εργαζόμενους ασφάλιση, στο ελληνικό Δημόσιο έσοδο και στα Ταμεία του Τύπου τον βασικό τους πόρο. Και δεν είναι τυχαίο ότι η απόσυρση συνοδεύτηκε από μπαράζ επιθέσεων με πληρωμένες διαφημίσεις στον Τύπο.

Το ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ, ενός υγιούς αυτοδιαχειριζόμενου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης του κλάδου των ΜΜΕ, υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα των εργαζόμενων στον Τύπο ζητά από τον αρμόδιο υπουργό να φέρει το άρθρο 67 για ψήφιση στη Βουλή. Και να εξηγήσει τους λόγους που οδήγησαν στην απόσυρσή του, καθώς πρόκειται για κίνηση σαφώς εχθρική και επιζήμια για το ελληνικό δημόσιο, τον κλάδο των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων του Τύπου και σε βάρος της δημοκρατικής ενημέρωσης των πολιτών.

Στο μεταξύ και σαν απάντηση στην ανακοίνωση της ΕΔΕΕ και του ΙΑΒ Europe που έσπευσε να…. συνδράμει «εκφράζοντας ανησυχίες για το ψηφιακό μέλλον της χώρας, καλώντας την κυβέρνηση να αποσύρει τη διάταξη» η Διοίκηση του Οργανισμού ομόφωνα αποφάσισε να δώσει στη δημοσιότητα την παρακάτω ανακοίνωση- απάντηση:

Την ώρα που όλοι οι Έλληνες κάνουν θυσίες κάποιοι «διαφημίζουν» δήθεν εξαιρέσεις και ανύπαρκτες προικοδοτήσεις στα Ταμεία των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων των ΜΜΕ προκείμενου να φοροδιαφύγουν και να μείνουν ανεξέλεγκτοι.

Οι Έλληνες διαφημιστές, δηλαδή οι υποχρεωτικοί μεσάζοντες ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους διαφημιζόμενους, αγωνίζονται εδώ και χρόνια για την αύξηση των ανεξέλεγκτων κερδών τους επιχειρώντας να πείσουν την κοινωνία, την πολιτεία, τους διαφημιζομένους και τους καταναλωτές ότι το Αγγελιόσημο είναι μια νοσηρή υπόθεση που πρέπει να καταργηθεί γιατί επιβαρύνει την τελική τιμή του προϊόντος!!!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΟΣΩΝ ΕΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ, ΜΕΤΑΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Σε αυτή την προσπάθεια έχουν βρει συμπαραστάτες, εκδότες που αποκρύπτουν ότι ΔΕΝ πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και περιθωριακά έντυπα διαφήμισης που ζουν από ελεημοσύνη των διαφημιστών και σε βάρος των διαφημιζομένων.

ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΥ ΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ NEW MEDIA ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ.

Αιχμή του δόρατος στην επίθεση τους αυτή είναι η δήθεν διακριτική, ευνοϊκή μεταχείριση των δημοσιογράφων και των ταμείων τους και η ….αγωνία των διαφημιστών για ισότιμη μεταχείριση των πολιτών!

Οι ιδιοκτήτες των διαφημιστικών και των media shops κάνουν αυτό που εξ επαγγέλματος γνωρίζουν καλά: Δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις! Συνάμα, όμως, καλλιεργούν τον κοινωνικό διχασμό και αυτό είναι και επικίνδυνο και ανέντιμο.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΣΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΟΣΗΜΟ.

Γι αυτούς το Αγγελιόσημο είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος, δηλαδή την αδηφάγο κερδοσκοπική απληστία τους. Στόχος τους: να αλωνίζουν ανεξέλεγκτοι και αφορολόγητοι στην αχανή Λεωφόρο του Διαδικτύου!!

Είναι απλό: αγγελιόσημο στο Διαδίκτυο σημαίνει τιμολόγηση, άρα φανερός τζίρος, άρα έλεγχος, άρα ΦΠΑ, άρα φόρος στην κερδοφορία τους. Αυτή την αλήθεια κρύβουν οι Διαφημιστές με τη δημόσια ανακοίνωσή τους εναντίον των Ταμείων των ΜΜΕ. Αυτό φαίνεται δυστυχώς να υιοθετεί η Κυβέρνηση αποσύροντας τη διάταξη.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ

Για τα Ταμεία των ΜΜΕ το Αγγελιόσημο είναι Κοινωνικό Συμβόλαιο που κέρδισαν με ιδρώτα οι παλαιοί και διεκδικούν με τη δουλειά τους οι νεότεροι για το Σήμερα και το Αύριο του κλάδου των ΜΜΕ, των χιλιάδων ανθρώπων του και των οικογενειών τους.

Αντίθετα με όσα υποστηρίζει στην ανακοίνωση της η ΕΔΕΕ:

1. Τίποτε δεν αποσιωπούν οι Έλληνες δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ! Ούτε καν την υποστήριξη των συνδικαλιστικών τους Ενώσεων, όπως ακριβώς προβλέπει ο νόμος. Αντίθετα, μεγάλα θέματα σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και των συμφερόντων της έχουν γίνει γνωστά χάρη στην σκληρή εργασία τους, ενώ ο κλάδος δέχεται βίαιες επιθέσεις από παντού για συμπεριφορές λίγων, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των δημοσιογράφων επιτελούν το καθήκον τους υπηρετώντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ενημέρωση του ελληνικού λαού.

2. Είναι η ώρα να πούμε ξεκάθαρα ότι «ευγενή ταμεία» στις μέρες μας δεν υπάρχουν! Αντίθετα υπάρχουν παντού στην κοινωνία, στην πολιτική και στη δημοσιογραφία, αν θέλετε, «ευγενή μέταλλα» και «κάλπικες λίρες»! Η κρατούσα ηθική νομική και πολιτική άποψη θα έπρεπε να συμβούλευε την ΕΔΕΕ τουλάχιστον να σωπαίνει γιατί υπάρχουν στο χώρο των ΜΜΕ.

3. Εργαζόμενοι που ξέρουν το παιχνίδι και τους όρους του το ίδιο καλά. Αντίθετα, με παραχαραγμένα στοιχεία ( πχ ότι το Αγγελιόσημο αφορά 20.000 ανθρώπους !!! ενώ γνωρίζουν ότι πανελλαδικά ο αριθμός είναι εξαψήφιος….) προχώρησε σε μια ύπουλη και επικίνδυνη ανακοίνωση εναντίον του κλάδου των ΜΜΕ και των Ταμείων του.

4. Τα Ταμεία Τύπου δεν εξαιρούνται από τις δραματικές αλλαγές στο εργασιακό και ασφαλιστικό θεσμικό πλαίσιο της χώρας. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δοκιμάζονται στο εργασιακό και το ασφαλιστικό εξίσου σκληρά με όλους τους πολίτες και αγωνίζονται όπως ολόκληρος ο ελληνικός λαός για το καλύτερο στις πιο δύσκολες συνθήκες. Ίδια όρια ηλικίας, ίδιες περικοπές συντάξεων, ίδιοι όροι για τις εργαζόμενες γυναίκες, τις μητέρες ανηλίκων και τις χήρες.

5. Πουθενά δεν μας εξαιρεί το νέο ασφαλιστικό-εργασιακό πλαίσιο! Αυτό που κάνει είναι το μόνο λογικό, νόμιμο, δίκαιο και ηθικό που μπορεί να κάνει. Για τον ένα και μόνο λόγο ότι δεν μπορεί να μας συμπεριλάβει! Και δεν μπορεί, γιατί δεν μας επιδοτεί! Τα ταμεία του Τύπου δεν επιδοτούνται από το ελληνικό κράτος και δεν επιβαρύνουν το ελληνικό δημόσιο, ούτε εμφανίζονται σε κανένα κωδικό του τακτικού προϋπολογισμού ή των δημοσίων επενδύσεων. Αυτός είναι ο λόγος τον οποίο οι διαφημιστές εμφανίζουν σαν …εξαίρεση και ως προικοδότηση!

Αν θέλουν, όμως, να μιλήσουν για «προίκες» ας εμφανίσουν στους πελάτες τους τα πιστωτικά τιμολόγια από τα ΜΜΕ στο τέλος της χρονιάς.

Καλούμε τον Υπουργό, την Κυβέρνηση και τα Μέλη του Κοινοβουλίου να μην υποχωρήσουν στο άρθρο 67 του νέου νόμου.

Πρώτα γιατί το ελληνικό δημόσιο θα στερηθεί πόρων από φόρους σε μεγαλοεπιχειρηματίες και όχι στον απλό πολίτη.

Ύστερα γιατί θα προστατεύσουν τον ιδρώτα εκατοντάδων νέων εργαζόμενων που εργάζονται στο Διαδίκτυο ανασφάλιστοι, χωρίς οι εργοδότες να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και χωρίς τα κέρδη τους και τα κέρδη των διαφημιστών να επιβαρύνονται.

Τέλος, θα τιμήσουν το κοινωνικό συμβόλαιο που υπέγραψε η Πολιτεία με τις μεγάλες μορφές του ελληνικού δημοσιογραφικού και εκδοτικού χώρου, που έγραψαν ιστορία δημιουργώντας τους ασφαλιστικούς μας φορείς.

Τα Ταμεία των ΜΜΕ είναι μια απόλυτα υγιής ιδιαιτερότητα του Κοινωνικού ασφαλιστικού μας συστήματος, που λειτουργεί σύμφωνα με το μοντέλο των αυτοδιαχειριζόμενων ταμείων (mutual societies) όπως δεκάδες παρόμοιοι οργανισμοί στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έχουν νόμιμο έσοδο που είναι πόρος ζωής και υπέχει θέση εργοδοτικής εισφοράς, χωρίς να επιβαρύνεται το ελληνικό δημόσιο. Οι εργαζόμενοι καταβάλουν τις δικές τους εισφορές, όπως ορίζει ο νόμος και όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες.

Κάθε άλλη εκδοχή αποτελεί βάναυση παραποίηση της αλήθειας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επώνυμα μπλογκ μετά το όργιο των φημών;

[αναδημοσίευση από ΤΑ ΝΕΑ, του Στέλιου Βραδέλη] Προτάσεις για την εφαρμογή και στην Ελλάδα του πρόσφατου νόμου Μπερλουσκόνι για την ανωνυμία των μπλογκ εξετάζει η κυβέρνηση. Η δήθεν «παραίτηση» της υπουργού Παιδείας Αννας Διαμαντοπούλου εξαιτίας υποτιθέμενου σκανδάλου που «αποκαλύφθηκε» από μπλογκ προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της κυβέρνησης.

Ετσι επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της ανωνυμίας των μπλογκ και των δεκάδων μηνύσεων που έχουν καταθέσει εις βάρος τους πολιτικοί, κυβερνητικά στελέχη και επιχειρημα τίες.Πάντως το ιταλικό νομοσχέδιο, που κατατέθηκε στις 10 Μαΐου από τον υπουργό Δικαιοσύνης της Ιταλίας Αντζελίνο Αλφάνο, στην παράγραφο 28 εξισώνει τα μπλογκ με τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Σύμφωνα με το ιταλικό σχέδιο, οι ιδιοκτήτες των μπλογκ θα πρέπει να προσκομίζουν στο υπουργείο Τύπου στοιχεία που να αποδεικνύουν την ταυτότητα του κατόχου τους. Σε διαφορετική περίπτωση θα κλείνουν.

Τη συγκεκριμένη πρόταση επανέφεραν χθες σε συζητήσεις τους ανώτερα κυβερνητικά στελέχη που επεσήμαναν με νόημα πως «πρέπει να δοθεί ένα τέλος στο συνεχιζόμενο καθεστώς ανομίας στον χώρο των μπλογκ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by gr.mme.observer

22 Μαΐου 2010 at 9:26 πμ

Αναρτήθηκε στις ιστορίες από το αρχείο, New Media

Tagged with , ,

Ημερίδα για τα νομικά ζητήματα των ΜΜΕ

[στοιχεία από ΑΠΕ] Η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδος και ο τομέας Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών των Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης διοργάνωσαν στην Αθήνα ημερίδα με θέμα «Ζητήματα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης». Στην ημερίδα προήδρευσε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ι. Τέντες, ενώ την ημερίδα έκλεισε με τα συμπεράσματά του ο πρόεδρος της Ένωσης, Παν. Μπρακουμάτσος.

Ακόμη, εισηγήσεις πραγματοποίησαν οι Αριστοτέλης Χαραλαμπάκης, καθηγητής Ποινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Θράκης, Φώτης Μακρής, αντεισαγγελέας Α.Π., Νίκος Κωνσταντόπουλος, βουλευτής-δικηγόρος, και Δημήτρης Ζημιανίτης, εισαγγελέας Πρωτοδικών.

Ειδικότερα, ο Αρ. Χαραλαμπάκης στην εισήγησή του τόνισε ότι η ανάπτυξη των ΜΜΕ και ο τρόπος που εμπλέκονται στην ποινική δίκη φέρνουν σε σύγκρουση το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας από τη μία πλευρά και το δικαίωμα στην πληροφόρηση από την άλλη. Ο καθηγητής ανέφερε επίσης πως τελευταία τόσο η νομολογία του Αρείου Πάγου όσο και η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περισσότερο αναδεικνύουν το δικαίωμα για πληροφόρηση, με αποτέλεσμα να υποχωρεί το δικαίωμα της προσωπικότητας και τα επιμέρους αγαθά που αυτό καλύπτει (τιμή).

Ο Φώτης Μακρής ανέπτυξε ποια εγκλήματα τελούνται διά του Τύπου και ανέφερε ότι το Διαδίκτυο είναι πηγή κινδύνου για την προσωπικότητα του ατόμου, καθώς ο χρήστης αυτού έχει τη δυνατότητα να διασπείρει σε ελάχιστο χρόνο ψευδή γεγονότα για τρίτους. Οι διατάξεις περί Τύπου πρέπει αναλογικά να εφαρμοσθούν και στα εγκλήματα που τελούνται στο Διαδίκτυο. Ο Αρ. Χαραλαμπάκης προσέθεσε ότι τα μπλογκ είναι το καταφύγιο του κάθε συκοφάντη που εκμεταλλεύεται την ανωνυμία του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by gr.mme.observer

20 Μαΐου 2010 at 9:51 μμ

Αρέσει σε %d bloggers: